Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
My life as a teenage Bakra
My life as a teenage Bakra Home | Profile | Archives
Because when the going gets tough, I start writing... Bezoek ook eens de site van de concurrentie (al is de kwaliteit daar natuurlijk niet hetzelfde) op http://fredski.web-log.nl/ , http://www.amandabulthuis.nl/ en http://jgoedbloed.blogspot.com/

Oom Rudolf16/10/2011

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel: mijn favoriete

columniste háát Facebook. Teveel mensen die alleen maar bezig zijn

zichzelf schouderklopjes te geven, sneerde ze in een interview met een

obscuur figuur die qua stemgeluid verdacht veel deed denken aan de

presentator van Man Bijt Hond. De interviewer was door de natuur

getrakteerd op een diepe bromstem (of misschien rookt ie gewoon 20

sigaretten per dag), een beetje als een Muppet uit Sesamstreet.

 

Niet dat ik dat zou weten natuurlijk. Ik ben veel te oud voor dat

programma, besloot ik zeker een jaar geleden. Al maak ik structureel een uitzondering voor rappende Muppets. En alle fragmenten met Bert en Ernie. En herhalingen van uitzendingen waar Meneer Aart inzit. Maar ik heb in elk geval geen hulp van Muppets meer nodig bij het tot tien

tellen of het leren van het alfabet. Nou ja.. behalve als ik op

zondagochtend de kroeg uitkruip, al is mijn vaste sidekick dan een

Paarse Olifant. Alleen wanneer die zelf dronken in bed ligt, wil ik me

nog wel eens verlagen tot een bezoekje aan Nederland 3.

 

Maar om terug te komen op Facebook: ook ik ben een verklaard

tegenstander van zelfverheerlijking, al komt dit in mijn geval voort

uit een simpele kosten/baten analyse. Er valt simpelweg teveel te verheerlijken, terwijl de mening van anderen me niet genoeg interesseert om daar ook daadwerkelijk toe over te gaan.

 

Vroeger noemde ze dat luiheid. Tegenwoordig heet het een ‘narcistische persoonlijkheidsstoornis’.

 

Mensen hebben voor minder TBS gekregen.

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Voor onder werktijd:6/6/2011

Terwijl het Europese Project door hard met haar armen te wapperen wanhopig probeert om in de lucht te blijven, timmeren we in beschavingsbolwerk Tilburg lustig verder aan onze eigen Federatie van Misfits. Toegeven; toen verheven lieden als Cicero en Monnet met hun handen in hun broek fantaseerden over de glorieuze beschaving die door toekomstige generaties uit de grond zou worden gestampt, hadden ze vermoedelijk niet De Reeshof voor ogen. Dat neemt niet weg dat de ‘knuffelautocratie’ die we in onze achtertuin hebben gecreëerd een aanzuigende werking heeft op allerlei figuren die te excentriek zijn om in de gemiddelde volksbuurt te nesten, maar die geniaal, amusant of waanzinnig genoeg zijn om een (tijdelijk) onderkomen te vinden op een matras in de kelders, studentenkamers of crackpaleizen van Tilburg.

 

Globetrotters

 

Onder onze vaste bezoekers tellen we dan ook notoire globetrotters (lees: cultuurvluchtelingen) als Maria en Arno ‘The Dungeon Master’ Dankers, die regelmatig naar mijn bank uitwijkt als hij even een pauze neemt van zijn campagne om in ieder werelddeel een vrouw in het ootje te nemen. Aangezien hij nu ook de LARP-scene heeft gepenetreerd, is zijn lijst met nog af te werken culturen waarschijnlijk aangevuld met Orks, Elven en Halflingen; al moet je bij die laatste altijd even om hun Middle Earth I.D. vragen. Voor de kinky rendez-vous met ‘Halflings’ waar artiesten als R.Kelly en Michael Jackson altijd hun ‘robe and wizards hat’ voor aanschoten, kregen ze uiteindelijk toch geen schouderklopje van de officier van Justitie. (al gaf het ze wel de gelegenheid om weer eens bij OJ Simpson op bezoek te gaan) En hoewel het ongetwijfeld een zekere antropologische meerwaarde heeft om je magic missile tijdens het LARPEN een keer op zo’n verticaal gehandicapte creatuur los te laten, moet je daarbij wel uitkijken dat je niet van achter wordt belaagd met een rubberen steekwapen. Be safe, en laat je niet rectaal kietelen door een barbarian. Zeker niet als je nog naar huis moet lopen.

 

Tel de tussenkoppen!

 

De stroom aan quasi-buitenlandse bezoekers in ons bescheiden stukje (midden-)aarde maakt dat ik me vaak de supervisor waan van het gezelligste vluchtelingenkamp ten noorden van Tunesië. Zo hebben we bijvoorbeeld onze wekelijkse fotoverbranding, waarbij grote bedragen worden neergeteld voor gesigneerde beeltenissen van veelal oerhollandse inteelt als Gordon, Laurent Nkunda en huisgenoten die zich beklagen over de erbarmelijke staat van onze keuken: een vrijhaven voor miskende levensvormen als ebola, ehec en Tobias. Fotoverbrandingen worden onvermijdelijk gevolgd door één van onze bandfoto-momenten, waarvan je hieronder geen voorbeeld te zien krijgt omdat ik te lui ben om er een te posten. Mocht je toch een foto zien opduiken, dan heb ik me vermoedelijk laten omkopen door mijn trouwe lezers lezer.  

 

Seksschandaal

 

Je vraagt je ongetwijfeld af waarom ik twee branden, een genocide en een seksschandaal negeer om je bovenstaande informatie te brengen. De waarheid is dat ik een tekstuele huurling ben, in dienst van locals die dit lezen om een zekere leegte in hun bestaan op te vullen. Uiteindelijk lach ik daarbij het laatst, want mijn blog is een existentialistische valkuil. Dat zou ik kunnen toelichten, maar pretentieuze termen de wereld in slingeren is voor mij al een doel op zich. Als je iets pretentieus én intellectueels zoekt, moet je het onsamenhangende gewauwel van Fred maar lezen. Daarvoor hoef je niet over te stappen naar het weblog van de concurrent, want ik hoop andere gesjeesde journalisten (lees: Ferdinand en Robin G.) binnenkort te kunnen verwelkomen voor een kwantitatieve upgrade van mijn blog. (vertaling: gastauteurs welkom)

 

Stay tuned!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

A Neverending Story22/11/2010

De menselijke evolutie leeft! De tijden waarin we onze misvormde zuigelingen met het hoofd omlaag in de rivier deponeerden mogen dan voorbij zijn; evolutiegoeroe Charles Darwin zou op zijn knieën vallen van geluk bij het zien van de Battle Royale die tijdens de ochtendspits ontspringt op zo ongeveer ieder treinstation dat zich mag verheugen op de komst van het nieuwe wünderwaffe van ons Nationale Spoorweg Bedrijf (NSB): de Sprinter.


Steen des aanstoots voor onze OV'ende medemens is het feit dat de Sprinter voornamelijk standplaatsen aanbiedt, hetgeen natuurlijk het laatste is waar je als vermoeide reiziger op zit te wachten als je met je croissantje, krantje en halve liter extra-latte-no-cinnamon-coffee van Starbucks tegen je aangedrukt op een overvol perron het zweet van je medereizigers staat te inhaleren. Dat de race om de schaarse zitplaatsen in menigeen oerinstincten losmaakt waar Bokito zich voor zou schamen, moge dan ook bijna voor zich spreken. Beoogde 'zitters' die zich pontificaal voor de treindeuren parkeren moeten niet verbaasd opkijken als er uit het niets een elleboog in één van hun neusgaten wordt gepropt.


Verstandige reizigers doen er bovendien goed aan om mensen te laten instappen alvorens zelf de trein te verlaten, want de volksstammen die zich bij het opengaan van de deuren om de wagons storten ontzien niemand. Kreupele bejaarden worden krijsend onder de voet gelopen door de doorgesnoven yuppen en cynische scholieren met bloeddoorlopen ogen, die de worsteling om 'lebensraum' in de vorm van een uitklapstoeltje zien als de ultieme rechtvaardiging van hun bestaan.


Dergelijke stoeltjes (voor het half uurtje tussen de stations het soevereine grondgebied van de gelukkige veroveraars) symboliseren immers de triomf van het individu over de massa. Mocht je dit al zittend in de Sprinter op je iPhone lezen, dan mag ik je feliciteren. Je hebt het recht verdiend om je voort te planten - mits je dat kan doen zonder je uitklapstoeltje te verlaten.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Rude Awakening20/9/2010

Laat niemand beweren dat het leven in Tilburg zonder verrassingen is. De slaap uit mijn ogen wrijvend na een nachtdienst struikelde ik zondag bij het betreden van mijn stulpje over een wekker die (tenzij de Sint dit jaar erg vroeg was) niet aan mij toebehoorde. Mijn opluchting was dan ook groot toen een minuutje later bleek dat Tobias zichzelf in mijn afwezigheid had uitgenodigd om de nacht op mijn bank door te brengen. ,,Blij dat jij het bent.. ik dacht even dat één of andere zwerver hier de nacht had doorgebracht’’, grijnsde ik. ,,Grappig dat je dat zegt…’’, begon het onheilspellende antwoord.

 

Maar laat ik bij het begin beginnen. Na maanden van relatieve rust besloot de privémilitie van buurvrouw Monique dit weekend weer eens neer te dalen op Tilburg voor het type overtrokken drinkgelag dat je normaliter alleen in Tiroler-seksfilms voorbij ziet komen. Persoonlijk kon ik de trawanten van de pygmee uit Panningen altijd wel waarderen, al was het alleen maar omdat ze hun komst zo heerlijk theateraal aankondigen: bijvoorbeeld door in het holst van de nacht met onze deurbel te gaan jammen; met als kanttekening dat ik vermoedelijk minder enthousiast was geweest als ik zelf op dat moment in mijn bed een ochtenddienst tegemoet was gegaan. Zelf bivakkeerde ik zondag op mijn kantoor in Rijswijk toen deze freestylers de bel ontdekten, maar volgens ooggetuigen maakte één van deze louche Limbo’s het daarna wel erg bont…

 

Na omzwervingen door diverse slaapkamers (en na te zijn achtervolgd door de immer alerte Simon) besloot de onverlaat in kwestie zichzelf namelijk pontificaal in mijn bed te parkeren. Gelukkig was deze clandestiene infiltratie van mijn slaapzak van korte duur, want buiten mijn weten om had ook de notoire über-couchpotato Tobias zich unilateraal toegang verschaft tot mijn persoonlijke heiligdom.

 

Is er dan niets meer heilig, hoor ik je al denken? In een huishouden waarin ik mijn vrienden vaak pas tref als ze me met tassen vol films en andere aan mij toebehorende eerste levensbehoeften omverlopen bij de voordeur (hou op met uitdelen van huissleutels aan die paupers, Britt): nee. Duh.

 

Enfin, nadat een ietwat verbouwereerde Toby de snurkende indringer uit mijn bed had gehengeld, wilde hij uiteraard eerst van dit randfiguur weten wie hij godsnaam was. ,,Grmph.. ik hoor bij Monique’’, gromde de naar drank ruikende bezoeker, terwijl hij mijn hoofdkussen haastig ontdeed van restjes speeksel. Kennelijk vond hij deze verklaring zelf ook niet gehéél bevredigend, want hij besloot het hazenpad te kiezen. Een SMS naar zijn broodvrouwe (,,Ik besef dat het wel erg naïef is om tijdens werkweken mijn deur open te laten, maar dat wil niet zeggen dat ik sta te juichen als ik in de vroege uurtjes naar drank stinkende leden van je possé uit mijn bed moet plukken'') wist hem echter te achterhalen. Moge haar vernietigende blik hem treffen en onwelriekende volksstammen zijn bed ontheiligen!  Boos ben ik overigens niet. Integendeel. Qua inspiratie voor deze site stond ik tenslotte alweer een tijdlang droog. Mochten andere potentiële insluipers dit lezen: kom je gerust verlekkeren aan het aangezicht van slapende Hoefstraters. Je doet er ons een lol mee.  

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

A righteous infliction of retribution...10/8/2009

You Know What Nemesis Means?

Aartsvijanden door de jaren heen: top 3

 

Bemind als we mogen zijn, zelfs rustige rakkers als wij krijgen het wel eens aan de stok met de machten der duisternis. Het helpt daarbij niet als leden van onze achterban luidkeels verhalen over de noodzaak om laagopgeleiden en aanhangers van Wilders gedwongen te steriliseren, op het moment dat we op een de facto PVV-partijconferentie bivakkeren. Evenmin aan te raden voor mensen die lang en gelukkig willen leven: spelen met de klederdracht van psychopaten (Fred), wonen in de getto’s van DDR-modelstad Tilburg (Ivo), Windows aanprijzen in een kraakpand (Maikel), plassen in het economische zwemwater van een militante bijstandstrekker (Toby en Ik), poolen met Polen en dansen met dronkenlappen (ach, het allitereert zo lekker). Meer over de aartsvijanden die we met dergelijke activiteiten hebben opgedaan, lees je hieronder.

 

# 1. De Garbageman

 

De ongekroonde heer en meester van het stadspark in Tilburg Noord en iedere vuilniscontainer ten noorden van het Wilhelminakanaal, herkenbaar aan zijn bevlekte overall en zijn pathologische haat jegens polodragers. Een andere trademark is zijn horde minderjarige Marokkaanse minions, die een dagtaak hebben aan het wassen van zijn handdoeken, het halen van goedkope literblikken Pools bierextract en het rollen van zijn goedgevulde joints. Gedurende een zonnige middag in mei hadden we het twijfelachtige genoegen het door ons geclaimde heuveltje te delen met zijn zuipende slippendragers, die overigens niet te beroerd waren om aan te schuiven voor een spelletje golf. In het aangezicht van een rebellie onder zijn niet bijster goed afgerichte lijfeigenen nam de zelfbenoemde vuilnisman uiteindelijk de benen. Het gerucht gaat dat hij wraak heeft gezworen.

 

#2. De Stier

 

Een in een laboratorium gecreëerde kruising tussen Hulk Hogan en de Minotaurus, die ook wel bekend staat als De Deen. Hij heeft het in het bijzonder voorzien op Ferdinand, die het in zijn hoofd haalde om deze reus te agiteren door te bestaan. Na een lange tirade vol weinig inventieve doodsbedreigingen (plus iets over zijn vuist en het poepgaatje van Fred) ging deze schuimbekkende bulldozer op de loop voor mijn formidabele postuur.

 

(-lachpauze-) 

 

Sindsdien zien we hem in iedere schaduw, en het schijnt dat Fred zijn buurman s’ avonds even onder het bed laat kijken voordat hij zijn ogen durft te sluiten. Niet dat hij daar geheel ongelijk in heeft. De Stier begint iedere dag met een kommetje cornflakes met steroïden, en snackt baby’s als tussendoortje. Verder herkenbaar aan de totale absentie van een nek en de kloppende ader op zijn voorhoofd. De aanwezigheid van Fred werkt bij hem als een rode lap op zijn schoonfamilie. Het gerucht gaat dat hij wraak heeft gezworen.

 

#3. Wonen Breburg

 

De sinistere entiteit die verantwoordelijk is voor onze slecht onderhouden, veel te dure gaten in de aarde. In de wereld van Breburg is service een practical joke, huurderbelang een hallucinatie en repressie de norm. Tot op de tanden gewapende kleerkasten die met honkbalknuppels aankloppen (Ivo), lekkages, een fascistisch schoonmaakbeleid en frauderende huisgenoten (Maikel), een voor de deur geparkeerde amateur-symfonie van drilboorbespelende bouwvakkers (Fred) en een uitslaand inferno gevolgd door vele duistere, stroomloze nachten (Moi), het hoort er allemaal bij. Verzet is zinloos, want Breburg heeft reeds de totale budgetwoningmarkt geassimileerd. Klachten bij de gemeente gaan ongehoord, en het gerucht gaat dat Breburg wraak heeft gezworen.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Yarrr?22/7/2009
Het is altijd fijn om te weten dat we in vakantieperiodes op de immer pro-actieve Tobias kunnen rekenen om nieuwe, spannende manieren te bedenken om ons op stijvolle wijze het graf in te jagen. Ik weet zeker dat niemand de zeiltrip is vergeten waarop we twee keer bijna zonken, omsloegen, bij herhaling wegspoelden, een jacht ramden (dat al dan niet toebehoorde aan de familie van De Deen), een godganze nacht als ijsblokjes lagen te creperen in het ruim van de lekkende schoenendoos die voor ons galjoen moest doorgaan, en boven alles: geen booty scoorden in welke vorm dan ook. Daar staat tegenover dat we er wel deze home video aan over hebben gehouden.



Pak wat je kan, geef niets terug... yarr!
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Wiiiiiiiiiiiiii..18/7/2009
Sony is de bitch van Nintendo:



Beste - Reclame - Ooit! Maikel! Haal de Wii terug!

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

End Of Days17/7/2009

Wie houdt er niet van de kermis? Slechts snoodaards van Raspoetin-achtige proporties kunnen een glimlach onderdrukken bij het aanzicht van ravottende spruiten die in de draaimolen over en weer zoeven in vuurrode brandweerauto's, terwijl gedans en gelach gedurende een korte periode het straatbeeld domineren. Gedurende de paar dagen van de Tilburgse kermis is onschuldig hedonisme de nieuwe straatreligie. Ja, ik zag vorig jaar zelfs meneer pastoor de gang naar het centrum van Tilburg maken, voor het nodige lichtzinnige vermaak en misschien wel een zoete traktatie. Geeft niks hoor Vader, God houdt ook van suikerspinnen.


                     'PLOP'


Ok, genoeg gelachen. Toen Simon en ik donderdag langs de levenloze karkassen van de verschillende attracties slenterden, waande we ons even in een Godzillah-film. Het was alsof de metalen molochen ieder moment tot leven konden komen, ja; het was alsof de poorten naar de hel zelf op het punt stonden om open te gaan. Als het eenmaal zover is, merken we dat overigens onmiddellijk. Minuten nadat het gekrijs van de rollarcoasters voor het eerst een offensief begint tegen onze nachtrust, gaan overal ramen en deuren open en marcheren de hordes van de Vliegengod gestaag richting de neon-verlichting en de infantiele technodeuntjes, die een bijna hypnotische werking op ze lijken te hebben. En in hun kielzog volgen afval, kots en onrust.


Louche types patrouilleren in het centrum, en dwingen je met harde hand te conformeren aan hun vleselijke, hedonistische levensfilosofie. Ondertussen worden blozende maagden betast terwijl ze hun breezers wegtikken, en een creatuur met een duistere agenda (zijn tijd is eindelijk gekomen) kruipt richting Bethlehem om geboren te worden. Het is het einde van alles, en voor altijd. En het is allemaal de schuld van de Tilburgse kermis.



Ik hoop dat dit filmpje recht doet aan het intellectuele karakter van dit heugdelijke evenement.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Het pad der rechtvaardigen..12/7/2009
Ivo's kruistocht tegen mijn trommelvliezen eindigde onlangs met het onderstaande nummer. Hoewel de rechter me heeft verboden om te zingen in het openbaar, onder de douche of om nog langer instrumenten aan te raken, denk ik evenwel niet dat ik binnenkort in handboeien word afgevoerd voor het maken van de bijbehorende clip. Mocht ik alsnog spoorloos verdwijnen, dan mag je daar vermoedelijk de doodseskaders van de stichting BREIN voor bedanken.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Calling for Krieg7/7/2009
Dat Dick Cheney een hele nare man is, wisten we natuurlijk al. Maar sinds ik ongevraagd zijn voorlichting over heb genomen zijn de speeches van deze neo-con er alleen maar op vooruit gegaan. Zie hieronder het resultaat.


0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Sneak Preview: Ik ben het niet ..27/6/2009
Wie is The Stig? Dat is de vraag die de complete Westerse wereld sinds jaar en dag bezighoudt. The Stig is de gemaskerde snelheidsambassadeur van pseudo-religie annex autoprogramma Top Gear, de meest heteroseksuele show in de ether. Vorige week kwam het verlossende woord: The Stig zou volgens de presentatoren van Top Gear niemand minder dan Formule 1-held Michael Schumacher zijn, hetgeen ongeveer even geloofwaardig is als stellen dat Britney Spears een bloedverwant is van Cleopatra. Natuurlijk heb ik mijn eigen ideeën over wie deze mysterieuze Phantom Racer is, en ik heb een lijst samengesteld met waarschijnlijke en minder waarschijnlijke verdachten:

  
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Run while you can26/6/2009

Recensie Transformers: Revenge Of The Fallen


King-Of-Kneuzen Sam Witwicky (Shia LeBeouf) leeft na de eerste Transformers-film de ultieme mannendroom. Vrouwen willen hem, mannen willen hem zijn en robots willen zijn hersens ontleden. In zijn leven is er dus bepaald geen gebrek aan adrenaline, testosteron, sperma en de andere betere lichaamssappen. Al snel blijkt echter dat er op al deze goedheid wel iets valt af te dingen. Zo is zijn hippe, kanariegele sportwagen (chicks dig it) eigenlijk een emotioneel instabiele undercover-transformer en hebben lang niet alle geile mädchen in zijn leven het beste met hem voor. Daar staat tegenover dat hij een relatie heeft met de welgevormde Megan Fox, waarbij het me na twee films nog altijd onduidelijk is of haar karakter nou eigenlijk een naam heeft. Het liefdesleven van de hoofdpersoon is voor de kijker belangrijk, want als een brave student als LaBeouf (klinkt als een soort hondenvoer) het opneemt tegen boosaardige superrobots maakt de aanwezigheid van Fox je acuut bewust van wat er op het spel staat: een wereld waarin nerds als LaBeouf de glorie en het meisje krijgen. Dat Fox niet kan acteren maakt niet uit, je kijkt toch niet naar haar opgespoten gezicht, omdat je uitsluitend wordt getrakteerd op een eindeloze serie close-ups van al haar curves. De enige functie die vrouwen in deze film krijgen toegewezen is namelijk half-naakt voor de camera paraderen. Niet dat je mij hoort klagen, maar om nou 200 miljoen uit te geven om een stel pubers aan het masturberen te krijgen gaat wel erg ver.



,,Oh yes, chronically insecure teenage nerds turn me on!''



Geen zorgen, dit lichaam is bestand tegen valpartijen, zandstormen, explosies en bloedsomloop afknellende kleding.



Het plot is helaas nogal dertien-in-een-dozijn, maar met een investering van 200 miljoen wil een studio begrijpelijkerwijs de vingers niet branden aan welke vorm van originaliteit dan ook. Zo hebben de Autobots zelfs hun eigen Jar Jar Binks, in de vorm van een one-liner spuiende tweeling die zich vermomt als een ijscokar. Jawel, de film is een mix van vermoeiende slapstick, ontploffingen en het meest schaamteloze sentimentalisme (inclusief slow-motion) sinds The Patriot. Nadenken is overbodig, de opzwepende muziek vertelt je precies wat je tijdens iedere scene behoort te voelen. Korte samenvatting: twee groepen robots die zich als allerhande gemotoriseerde apparaten kunnen vermommen slaan elkaar de hersens in op aarde. Deze groepen 'Transformers' luisteren naar de veelzeggende namen 'Decepticons' en 'Autobots' (je mag raden wie de schurken zijn).


Dat de overwinning van de good guys in de eerste Transformers niet zo definitief is als het epiloog van die film je wilde doen geloven, merkt protagonist annex ideale schoonzoon Sam Witwicky als hij in zijn broekzak een antiek stuk rots vindt dat hij even over het hoofd had gezien. Uiteraard staan al snel de hobbyende amateur-archeologen van de Decipticons voor de deur om het ding in beslag te nemen en hun ter ziele gegane voorman Megatron te reanimeren. Na een uur waarin de film heen en weer schiet tussen doorgeschoten melodrama (,,Optimus, nooooo'') en misplaatste slapstick (wat dacht je van de moeder van Witwicky die per ongeluk een complete spacecake wegbuffelt en zich misdraagt op zijn campus) blijkt dat de inzet danig is verhoogd ten opzichte van de vorige film. De Decepticons zijn namelijk van plan (tromgeroffel, het publiek houdt de adem in) om de wereld te vernietigen! (Dum! Dum! DUM! – dat zag je niet aankomen, hé?) Deze malafide tinnen blikken koesteren zonder opgaaf van reden namelijk een diepgewortelde haat jegens de mens. Is dat even pech hebben.


Zelfs de presidentiële superheld Obama (bij naam genoemd in de film, maar uiterst subtiel neergezet als een pacifistisch lulletje) staat machteloos tegenover de destructieve macht van deze doorgedraaide Dinky toys. Het feit dat boosaardige robots het op ons hebben voorzien zou de mensheid natuurlijk in mum van tijd verenigen, en dus besluiten de regeringen (met succes) om het bestaan van de Transformers geheim te houden. Terwijl de metalen kolossen op hun gemak de halve Westerse wereld in puin leggen in een tijdperk waarin iedereen een camera op zijn mobieltje heeft, zijn alleen twee obscure websites voor labiele liefhebbers van complottheorieën (en stamgasten van Tobias) op de hoogte van het bestaan van de Transformers, waarvan de Autobots overigens onderdeel uitmaken van een speciale divisie van het Amerikaanse leger. Gelukkig voor de mensheid in het algemeen (Egypte uitgezonderd) en de VS in het bijzonder is er werkelijk niets wat het Amerikaanse leger niet kan in deze film. Binnen vijf minuten de halve krijgsmacht droppen in 'a random desert in Egypt'? Geen probleem. De mindere snoodaards afknallen met een topgeheime railgun op verzoek van één of andere hysterisch krijsende ex-overheidsmedewerker met een satelliettelefoon? Ach, waarom niet? Commentaar van Tobias bij bovenstaande: ,,Hé, zijn die tanks soms met die railgun afgevuurd?''


De betere wapens worden trouwens niet ingezet tegen de opperboeven; zelfs niet als die op het punt staan de wereld te vernietigen met hun diabolische machine. Dat zou immers de mojo stelen van de aardige Transformers, die noodgedwongen het grootste deel van de film aan de zijlijn hebben uitgezeten en pas tegen het einde in actie mogen komen in een laatste cataclysmische (teven anti-climaxtische) veldslag tegen de Decepticons. Dat neemt niet weg dat regisseur Michael Bay zich laat sturen door een griezelige militaristische wereldvisie die ook in zijn eerdere films al aanwezig was (denk aan Armageddon). Godvrezende Yanks die al tijden zitten te mokken om het financiële snoeiwerk binnen het Pentagon kunnen nu mooi hun gelijk halen, want wat was het toch fijn geweest als we de Decipticons te lijf hadden kunnen gaan met de (grootdeels wegbezuinigde) F22 Raptor. Gezien het patriottische vlaggengewuif zal het niemand verwonderen dat het Amerikaanse leger fors bijdraagt aan Transformers. Wellicht hopen ze dat deze film de Top Gun van onze generatie wordt en hordes tieners in de armen van het leger zal drijven. Wat nou Taliban? Lekker knokken tegen buitenaardse robots! Alsof je naar Independence Day zit te kijken.



Ook 'Barton Fink' is weer van de partij in zijn rol als geflipte ex-geheimagent. Zijn knullige pogingen om heroïsch te sterven voor zijn land mislukken uiteraard jammerlijk.



,,What do you mean the Decepticons are evil? From my perspective... the Autobots are evil!''



Het zal je dan ook niet verbazen dat alle diplomaten in deze film laffe liberal pussies zijn. Vooral de naaste medewerker van Obama wordt op ieder punt voor schut gezet en genegeerd, omdat hij zo idioot is om te suggereren dat er een vreedzame oplossing mogelijk is. Nadat hij door de legermaatjes van de Autobots uit een vliegtuig is gegooid, geeft een MAJOOR doodleuk toestemming om Egypte binnen te vallen en met grof geschut een paar piramides tot gruis te knallen. Het feit dat de Amerikanen daarnaast zonder met hun ogen te knipperen spreken voor de gehele wereld is daarbij op zijn minst pijnlijk te noemen. Voorbeelddialoog:


Gladde diplomaat: we want you off our world.

Transformer: very well, if your president wants us to leave, we will go.


Iets zegt me dat er voldoende andere landen zijn die de knuffelbare autobots met liefde een comfortabele garage aan zouden bieden. Misschien een land zonder leger, zoals België?


Samenvatting: De zwakke punten van deze film zitten met name in de trage opbouw, zwakke personages en de lengte. Een ander zwak punt vormen de saaie vechtscènes tussen de Transformers. Je zit er de hele film op te wachten, maar als het eindelijk zo ver is krijg je weinig meer te zien dan een regen van rondvliegende onderdelen. Van enige spanningsopbouw is nooit sprake. Het helpt ook niet dat het plot meer gaten heeft dan mijn schoenen. ,,Waarom vliegen we in godsnaam met een complete legereenheid de wereld over op verzoek van één of ander jochie'', vraagt één van de militairen zich tegen het einde van de film hardop af. ,,We just have to trust him'', reageert zijn baas schouderophalend. 'Tuurlijk, het mannetje is pas 17, maar heel emotioneel volwassen voor zijn leeftijd.


Transformers: Revenge Of The Fallen kost genoeg om de halve Derde Wereld van ziekenhuizen en scholen te voorzien, maar je zit gedurende het gros van de film onderuitgezakt in je stoel te wachten tot er weer eens iets de lucht in vliegt of tot Fox weer een paar kledingstukken uittrekt. Als na 180 minuten de aftiteling over het scherm rolt vraag je je af of het allemaal niet een half uurtje korter had gekund. Dat scheelt vermoedelijk 100 miljoen en de helft van de scènes voegt toch niets toe aan het plot. Als ze alle stukjes waar Megan Fox niet inzit eruit knippen en onder de rest wat suggestieve muziek plakken voorzie ik een DVD-hit. De bioscoop-versie is echter bloedeloos genoeg om zelfs de meest chronische insomnia te genezen. Tegen het einde van de film merkte ik dat ik een beetje had overgegeven in mijn mond en na de staande ovatie van het publiek begon ik zowaar vlekken voor mijn ogen te zien. Kijken op eigen risico.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

For your amusement...16/6/2009
De clash tussen Balkenende en Wilders, zoals ontsproten aan mijn lichtelijk ontwrichte geest:


0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Prat op een bloedbad16/6/2009

Recensie All The Boys Love Mandy Lane



Alle jongens zijn dol op Mandy Lane. Ok, kleine nuancering: de vlaggendragers van alle stereotypen die op een doorsnee, clichématige Amerikaanse High-School zijn vertegenwoordigd zijn dol op Mandy Lane. Deze kruising tussen een Vestaalse maagd en een rondborstige ariër heeft de sleutel van haar kuisheidsgordel bij aanvang van de pubertijd aan haar hond gevoerd, hetgeen haar uitermate begeerlijk maakt voor de lokale korpsballen, die gezien hun leeftijd allemaal high on hormones zijn. Natuurlijk is de lokale bimbo-maffia iets minder opgetogen dat ieder mannelijk zoogdier dat oud genoeg is om schaamhaar te cultiveren dit etherische lustobject openlijk kwijlend gadeslaat. De mythe van maagdelijke Mandy moet sneuvelen in een orgie van plastisch genot, en wel zo snel mogelijk. Een voornemen dat wordt gedeeld door de obligate psychopaat, die in de schaduw de messen zit te slijpen.




'Kijk eens in de poppetjes van mijn zaadvragende ogen'


Maagdelijke Mandy: for your eyes only





Uiteraard komt het erop neer dat uit de schoolgaande 'rich kid' populatie een politiek correcte, multi-etnische groep slachtvee met een harmonieuze man/vrouw-verhouding wordt gerecruteerd en samen met Mandy voor een of ander feestje naar een afgelegen ranch wordt verscheept, waar mobiele telefoons geen bereik hebben en er voldoende originele moordwapens voor handen zijn. De vertegenwoordigde kakkers, stoners, lesbische cheerleaders, sporters en gemaskerde gekken hebben maar één doel: onsterfelijkheid bereiken door het maagdenvlies van onze Indo-Germaanse babe lek te prikken en er bij de waterkoeler en op internet over op te scheppen. Het is overduidelijk welke van de coke-snuivende, zuipende en copuleerende nietsnutten uiteindelijk de residente griezel op bezoek krijgen: met name naaktloperij, blowen en het kussen van de eigen spierballen worden geheel conform alle slasher-conventies onmiddellijk met de dood bestraft. Gelukkig komen de scholieren stuk voor stuk op een dusdanig nare en sadistische manier aan hun einde, dat je al snel het vermoeden begint te koesteren dat het hem om meer dan Mandy Lane gaat. En zowaar: het plot heeft nog enige diepgang. Ook ontbreekt de gebruikelijke overdreven lolligheid, waardoor het geheel bij vlagen nogal naargeestig overkomt. Hoewel de film, gezien het genre, opvallend fris en kijkbaar is, struikelt het toch over de gebruikelijke slasher-ergernissen: slachtoffers die gillend het gevaar tegemoet rennen of op meters van een veilig heenkomen nog even stoppen om uit te hijgen en elkaar de liefde te betuigen.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

´Told ya I´d be back´9/6/2009

Recensie Terminator: Salvation


Circa tien jaar in de toekomst is het niet prettig toeven op aarde. De mensheid heeft niets geleerd van de vele films waarin stoute robots alles overnemen (I, Robot, '9', The Matrix, Battlestar Galactica, etc), waardoor we in Terminator: Salvation ondanks de happy endings in de vele prequels en de door Fox gesaboteerde mini-serie onder het juk zitten van een op batterijen-werkend regime dat ons het liefst een enkeltje pierenland wil geven. Toen ik me nestelde in mijn bioscoopstoel stond me onmiddelijk een nare verrassing te wachten: de film bleek te zijn geregisseerd door Charlie's Angels-regisseur 'McG' (klinkt als een calorie-arme hamburger of een blanke rapper met een afro), die verder bekend is van tijdloze klassiekers als Sorority Forever en Pussycat Dolls Present: Girlicious. Als nu het vermoeden aan je knaagt dat we weer eens zijn genaaid door de maatpakken die in Hollywood de scepter zwaaien, heb je volkomen gelijk.


Ik zal je niet lastig vallen met het plot, dat slechts dient als excuus om zo veel mogelijk actiescènes aan elkaar te plakken, en qua geloofwaardigheid op het niveau zit van Geert Wilders die De Internationale zingt. Radiopresentator/Verzetsheld John Connor ('Dark Knight' Christian Bale) is zonder opgaaf van reden de toekomst van de mensheid en moet koste wat kost in leven blijven. Daarom waagt hij zich in een heroïsche solo-actie in het hol van de leeuw om de machinaties van zijn tijdsreizende nemesis Skynet te saboteren. Sky probeert dit keer het verleden in de toekomst te veranderen (eh, wat?) en dus moeten er dingen worden opgeblazen. Plaats van gebeuren is dan ook het gezellige optrekje van de opperrobot, dat verdacht veel weg heeft van Machine City uit The Matrix. Volgens ieder personage uit de film is het de best bewaakte plaats op aarde, maar als kijker kom je al snel tot de conclusie dat zelfs de slip van een nymfomane heroïnehoer moeilijker te infiltreren is dan het hoofdkwartier van de vileine robots. Echt bevorderlijk voor het kijkgenot is dit niet. Dat de helden zonder problemen door de achterdeur naar binnen rollen valt vanuit de verhaallijn nog wel te verklaren, maar dat hun vriendjes vervolgens doodleuk een helikopter voor het vakantiehuisje van Skynet kunnen parkeren is ronduit bizar. Kennelijk zaten de vele duizenden Terminators op dat moment even te schaften en werden de batterijen van de luchtafweer net vervangen. En wat te denken van de verzetsstrijders die ondertussen opereren vanuit hun exotische jungle-basis aan de Amerikaanse westkust. Dude! ..the fuck?!


Nu is een ongeloofwaardige verhaallijn voor een popcornfilm als dit natuurlijk niet per definitie een handicap, en Terminator Salvation ziet er zeker gelikt uit. Mijn grootste klacht heeft echter betrekking op de titelschurken. Deze Terminators draaien klaarblijkelijk op Windows Vista, want je ziet ze in de hele film he-le-maal niemand omleggen! Niemand! Zelfs WALL-E heeft een hogere bodycount dan deze gemechaniseerde vogelverschrikkers. Er zijn twee scènes waar de metalen mannen de hoofdrolspelers op een afstand van tien tot twintig meter bestoken met gigantische miniguns, en daarbij slechts de muur achter onze helden molesteren. Als het komt tot man-gegen-man gevechten blijken de Terminators evenmin de Regilio Tuurs van de robotwereld te zijn. Ze meppen John Connor bij herhaling de hele kamer door, wat hem de tijd geeft om rustig overeind te krabbelen en meer wapentuig op ze los te laten. Je komt dan ook al snel tot de conclusie dat de moordlustige robots er wellicht beter aan zouden doen om hun vuurwapens en bokshandschoenen in te ruilen voor bermbommen.




Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen...


Deze dudes presteren dus niets. Misschien zijn ze ontwikkeld door de Belgische Wehrmacht?


Het enige waar de zelfbenoemde 'Terminators' wél goed in zijn, is op gênante wijze het leven laten. Zo worden de snode robots tot tweemaal toe verschalkt door een zeurderige zestienjarige blaag: die in het eerste geval een auto op ze laat vallen, en later doodleuk een van de robots neersteekt met een schroevendraaier. Later worden de hoofdrolspelers ook nog een keer gered door het kleine zusje van die gast. Het is alsof je naar fucking Lassie zit te kijken. Het gebrek aan efficiency van de Terminators is overigens op geen enkele manier aan de mensheid te wijten. Jaren na aanvang van de oorlog lopen de menselijk troepen vaak nog steeds rond met vuurwapens die niets uithalen tegen hun gepantserde opponenten! Ze zouden evenwel ten strijde kunnen trekken met aardappelschilmesjes.


Voor de trouwe fans zijn er trouwens wel een paar kleine cadeautjes. Zoals Bale die in gekende termen aankondigt dat hij weder zal keren (“I'll be back”) en ook een computer-geanimeerde Governator mag nog een paar klappen komen uitdelen. Helaas is het geheel verder nogal humorloos. Conclusie: Salvation is niet interessant genoeg om de prijs van een bioscoopkaartje voor op te hoesten, maar de special effects komen niet tot hun recht op een kleiner scherm. Gewoon overslaan dus.





0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Politici als popiconen3/6/2009
Politiek is vét hip ultra stoer. Of zoiets. Ik moet toegeven dat ik geen idee heb wat voor termen de boys en girls van de In-Crowd tegenwoordig op hun onderruggen laten tatoeëren en al helemaal niet wat voor perverse rituelen ze erop nahouden in hun vrije tijd. De über-nerds die ons land besturen denken het natuurlijk wel te weten, hetgeen al jarenlang leidt tot een niet aflatende stroom pijnlijke en genante verkiezingsstunts. Terwijl de gevolgen van de krediet-crisis als een soort Visigothen op de poort van onze beschaving staan te beuken, zie ik onze politici voorbijzoeven op skateboards, eenwielers en in race-auto's.

Opgelucht dat onze politici sinds de rap-battle tussen minister Donner en burgemeester Leers hun muzikale aspiraties hebben laten varen? Wel, die boot is pas half gezonken. In het nieuwe SP-campagnespotje rapt één of andere stoere gast hoe 'chill' de ietswat muizige lijstrekker Dennis de Jong (favoriete band: Within Temptation) wel niet is, gevolgd door beelden van De Jong die met zijn homies rondhangt op straat. Naam van het nummer: Niet Brussel Maar De Buurt Is De Baas. Een beetje gangsta stemt dus SP.

Het leukste zijn de campagnespotjes waarin partijen hun beoogde achterban behandelen als een stel zwakbegaafden. Zo mochten we ons een paar jaar geleden vergapen aan  een nogal clowneske reclame waarin LPF-voorman Mat 'JSF' Herben met een boze meute jacht maakte op Marokkaanse straatschoffies die een hoogblonde jongedame lastig vielen. Jammer genoeg is dat spotje (dat luisterde naar de veelzeggende titel 'Nu Is Het Genoeg') niet meer terug te vinden, maar een aantal andere pareltjes heb ik weten te combineren in een kort filmpje. Alles wat je over onze politici moet weten in anderhalve minuut:


0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Van Wilder 3: Logan The Lumberjack/Star Trek: Return of the Jedi12/5/2009
Recensies 'Wolverine' & Star Trek

Voor deze review is voorkennis vereist. Probeer daarom tenminste enkele seconden naar onderstaand filmpje te kijken.



X-Men Origins: Wolverine begint volgens de makers enkele eeuwen geleden in de staat Canada - op een moment dat Canada volgens mij slechts werd bevolkt door de familie van de bijzonder knuffel- en knuppelbare Seabird en een handjevol natives wiens levensonderhoud nog niet werd gesaboteerd door het Europarlement. Wie hoopt dat de film binnenkort een keer wordt uitgezonden op National Geographic staat dus een teleurstelling te wachten, want we krijgen weer een stukje geschiedvervalsing te zien van het niveau van The Patriot. Na wat onbegrijpelijk doch onmiskenbaar schaamteloos sentimentalisme in de eerste vijf minuten van de film zijn mutantenbroertjes (mutant = persoon die zijn aars kan afvegen met de natuurwetten) Logan (Wolverine) en Victor (Sabretooth) op elkaar aangewezen.  

Omdat ze beiden naast onsterfelijk ook min of meer onkwetsbaar zijn besluiten ze wijselijk om bij het leger te gaan, waar men zich specialiseert in het kapot maken van dingen die normaliter niet stuk gaan. Om het macho-gehalte nog wat op te kloppen krijg je vervolgens (uiteraard deels in slow-motion) te zien hoe de broers kogels opvangen met hun tanden, sigaren roken en meeliften op kanonskogels. Natuurlijk misdragen ze zich en na een My-Lai achtige-toestand in Vietnam waarbij de Amerikaanse G.I.'s zich tot mijn verbijstering als engeltjes gedragen (want: Amerikanen goed, spleetogen in modderhutjes onschuldig en Canadezen slecht en bloeddorstig - in your face Michael Moore) worden ze geklist door hun maatjes. Aangezien verwoede pogingen om het duo te executeren louter uitlopen op een verspilling van kogels besluit de overheid tegen beter weten in om het inmiddels nogal rancuneuze tweetal toch maar weer op de loonlijst te zetten. Op dit moment dacht ik, naief als ik was, dat het allemaal nog wel goed zou komen met de film. En dan zit het tweetal opeens in een vliegtuig met hun nieuwe teamgenoten: die gast van de Black Eyed Peas en King-Of-The-College-Campus Van fucking Wilder (die zijn golfkarretje heeft ingeruild voor een samoeraizwaard, maar verder niet van het origineel te onderscheiden is).






Kut






Zoals de oplettende lezer wellicht al heeft geraden gaat het vanaf dit punt van kwaad tot erger. Nadat er in Afrika weer wat local yokals door zijn team onder de zoden zijn geschoffeld heeft Wolverine genoeg van de militaire boevenbende (zoals later blijkt is de Amerikaanse overheid overigens volkomen onschuldig) en pakt hij zijn koffers. Hoewel hij er al eeuwenlang oplos rost met Victor is de broederlijke liefde hier toch enigzins bekoeld en de twee laten elkaar schouderophalend in de steek.

Al snel besluipt je daarna het onaangename gevoel dat je naar een soort soap zit te kijken. Onze koene strijder wordt houthakker, hokt met een schooljuf, zwijmelt bij het horen van sprookjes en lijkt nog lang en gelukkig te leven. Vervolgens is er een familietwist, gaan er wat mensen dood en trekt hij een tijdje in bij een vriendelijke boerenfamilie die hem van een paar wijze levenslessen voorzien en de plotschrijvers de ruimte geven voor wat slapstick die alleen grappig is als je lid bent van de Terrence and Philip-fanclub. Oh, en Wolverine (Logan dus) weet tegen het einde ook nog een paar kids te redden. De bad guy (niet te verwarring met zijn broer) is een soort Ludo
die zich in werkelijk alle mogelijke bochten moet wringen om toch maar niet van de titelheld te winnen. Zo heeft hij een gepimpte übergun waarmee hij met onze held kan afrekenen, en dus stuurt hij voordat hij het pistool uit te verpakking haalt voor de zekerheid de enige onderknuppel die het zonder moeilijkheden kan gebruiken (een mutant die met een klappertjespistool een tank kan uitschakelen op honderd kilometer afstand) de dood in op een tot mislukken gedoemde missie. De film zit vol met dergelijke knulligheden. Zo zijn Wolverines vermeende bondgenoten bijvoorbeeld van plan om hem een mes in de rug te steken. Gelukkig voor de niet al te snuggere Logan zijn de snoodaards zo onhandig om dit elkaar toe te fluisteren terwijl hij er naast ligt te vegeteren. 'I think he heard you', weet één van de niet bijzonder schrandere boeven nog te melden als Wolverine zich lichtelijk verongelijkt te buiten gaat aan een geweldsorgie. Dit klinkt misschien leuk, maar laat er geen misverstand over bestaan: de film is gewoon saai. Het is niet bepaald spannend om twee mannen continue te zien knokken als die allebei niet dood kunnen gaan. Alleen acteur Liev Schreider (Victor) spettert, maar duikt slechts sporadisch op. Het helpt ook niet dat de dialogen zo inhoudsloos zijn als het partijprogramma van de PVV en vol met fraaie inkoppertjes staan.

Wolverine: I have no choice.
Vaderlijke boer: We all have a choice, son.
Wolverine: Well, mine got taken.

Het is doorgaans een slecht teken als je weet wat personages gaan zeggen voordat ze hun mond opentrekken,  toch? De makers proberen overigens de film te redden door er zoveel mogelijk bekende Marvel-helden in te proppen en door één-op-één wat scenes uit XxX over te nemen. Zo zie je onder meer hoe een door een gevechtshelikopter achtervolgende Wolverine op een motorcycle (sorry, chopper) door een ontploffende schuur heenschiet met een sprong die alle wetten van de zwaartekracht negeert. Leuk idee, maar Hugh Jackman is bepaald geen Vin Diesel. Ik doe niet aan scores, maar ik hoop oprecht dat de makers van Wolverine branden in de hel voor deze lusteloze verspilling van Hollywood-miljoenen en mijn zaterdagmiddag. Ik had naar Mega Mindy moeten gaan.      

Star Trek

Na dertig jaar is het dan toch eindelijk zover. Star Wars-god George Lucas kan eindelijk zijn blaas ledigen boven het graf van Star Trek-bedenker Gene Roddenberry. Hij heeft gewonnen, geef ik als Trekkie ridderlijk toe, nu zijn infiltrant JJ Abrahams erin is geslaagd Roddenberry's utopiaanse Star Trek-universum om te toveren tot een soort pan-galactisch Wilde Westen waar hippe mensen in snelle ruimteschepen elkaar met one-liners en laser-kanonnen bestoken, desnoods zonder goede reden. Star Trek is nu Star Wars in alles behalve de naam. Is dat slecht? Dat hangt er vanaf of je een liefhebber bent van inhoudsloze adrenalinetrips. De nieuwe Star Trek film bevat het nodige familiedrama (Spock, ik bén je vader), zwaardgevechten, een in een zwart harnas getooide, getormenteerde snoodaard die kwaad is omdat zijn vrouwtje is overleden, een superwapen dat planeten kan vernietigen en een jonge held die door een wijze, oude sensei (oude Spock Kenobi?) op het juiste pad wordt gezet.

In tegenstelling tot andere recente Star Trek-films speelt deze sci-fi extravaganza zich niet af in de verre toekomst, maar 'a long time ago in a galaxy far far away' - nou ja, in vergelijking met de rest van het Star Trek-universum in elk geval. Statige diplomaten als cpt. Picard moeten hun plek dus afstaan aan jonge avonturiers als Han Solo.. err, excuus, James T. Kirk, gespeeld door Freddy Prince Jr. lookalike Chris Pine. Eric Bana (Troy, Münich) speelt de genocidale hoofdboef Darth Vader, eh.. Nero. Mocht je het nog niet hebben geraden: Nero is een hele stoute man. En met goede reden, aldus de makers. Alleen wordt die niet aan ons uitgelegd. Nou ja.. wanneer tussen neus en lippen door wordt vertelt waarom hij al massamoordend op een soort roadtrip door het heelal trekt snapte ik het in elk geval nog steeds niet. In de verre toekomst, waar Star Trek nog Star Trek is, een man nog zo goed is als zijn woord en het CDA nog aan de macht is, wordt de thuiswereld van de Romulanen kennelijk opgeslokt door een of andere intergalacticische vlammenzee-gone-bad waar de bewoners van deze rots om de één of andere reden niet van konden wegvluchten. Aangezien de Romulans nou niet echt de feestnummers van de melkweg zijn verliest geen enkel ras hier slaap over, maar de brave moralisten van de Federatie (lees: de mensheid en haar buitenaardse flunkies) doen toch een tevergeefse poging om de puntorige aliens voor uitsterven te behoeden. Nu is Nero kwaad. Niet op de rassen die zijn volk in de steek hebben gelaten, maar op de enige tweevoeters die wel een poot uitstaken. Je raad het al: 'from his perspective, The Federation is evil'. Reden genoeg om terug door te tijd te reizen. Niet om zijn eigen volk te redden maar om wraak te nemen op de willekeurige omstanders. Yup, zelfs de de dialogen zijn gejat uit de sci-fi soap van George Lucas. Nero tegen Spock: 'You were the chosen one!' Of zoiets.

Laten we eerst eens kijken naar de cast. Het lijkt erop de New Yorkse modellenbureau's zijn leeggelopen om de Enterprise van een bemanning te voorzien. Bovendien begint het te jeuken op nare plaatsen als onze oude vriend Chau (Milf! Milf!-boy uit American Pie) zijn opwachting maakt als Mr. Sulu. En laten we die arme Eric Bana niet over het hoofd zien. Iemand lijkt de man te hebben wijsgemaakt dat hij is gecast in een sci-fi sequel van '300'. Werkelijk iedere keer als hij zijn scheur opentrekt om een one-liner te blaffen, puilen zijn ogen uit zijn hoofd en vliegen de klodders groen, buitenaards speeksel je om de oren. Gelukkig blijft het bij korte uitbarstingen. Bana heeft in deze film ongeveer evenveel tekst als in zijn beruchte reclame voor stoelgangbevorderende dieetpillen voor yuppen met boulimia ('Crap is Crap'). Waar betere schurken dan hij (Khan! De Borg! De kloon van Picard! Die dinges die ook puntoren had! Paramount Pictures!) hebben gefaald in hun pogingen om een einde te maken aan de avonturen van Kirk en Co, doet Nero The Hero het tot ons aller verbijstering niet onaardig. Aangezien de crew van de Enterprise nu bestaat uit hippe, zwaardvechtende studenten met kapsels van 200 euro (om een onverklaarbare reden is iedereen die zijn studie tot ruimteheld al heeft afgemaakt aan het klaverjassen aan de andere kant van de melkweg) is besluiteloosheid troef en kunnen de snoodaards in de eerste instantie rustig hun ruimtekanonnen leegschieten op allerhande planeten terwijl Kirk en Spock (overigens mét Balkenendekapsel versie 1.0) elkaar verbaal staan te kietelen en ruzie maken over vrouwen, valsspelen met videospelletjes en om wie er in de beste stoel op 'The Bridge' mag plaatsnemen. De knoop wordt pas doorgehakt als Kirk door twee potige beveiligers er door de achterdeur van het schip uit wordt gebonjourd en in een ontsnappingscapsule een plottwist tegemoet vliegt die zó ridicuul en onwaarschijnlijk is dat ik met plaatsvervangende schaamte naar mijn voeten staarde. Om alvast een tipje van de sluier op te lichten: 'Kirk?! Hoe wist jij me hier te vinden? Goh, da's nou ook toevallig. Nou ja, het lot hé?'

Gelukkig is het dieptepunt van de film nu wel bereikt en kan je stilletjes je tranen drogen als funnyman Simon Pegg (Hot Fuzz, Shaun of the Dead) zijn opwachting maakt als Scotty. Vanaf dat moment kan je jezelf namelijk wijsmaken dat je naar een parodie zit te kijken en dat het allemaal niet echt is. De rest van de film is namelijk ongeveer als volgt samen te vatten: Pegg komt op lollige wijze vast te zitten in de waterzuivering, er gaan een paar miljard mensen dood, Pegg blijft flauwe moppen tappen, er worden nog wat mensen het vacuum in gezogen, Pegg gaat op zijn hoofd staan en maakt iedereen aan het lachen, de tragische held krijgt het meisje en er ontploft wat shit waarna het hoogtepunt van de film is bereikt: de aftiteling rolt over het scherm. Het laatste nieuws is dat regisseur JJ Abrahams is gelynched toen hij met twee koffers vol bankbiljetten de grens naar Mexico probeerde over te vluchten.  




0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Crouching Blade, Hidden Watch.8/5/2009
Staat iemand de sublieme korte animatiefilm 'Blood: The Last Vampire' nog bij? Voor de leken; in 'Blood' gaat een Japans schoolmeisje/vampier allerhande monsters te lijf met een samuraizwaard. Ontploffingen en rondvliegende ledenmaten zijn het gevolg. Het geheel was kort, popcornwaardig, pretentieloos en zag er geweldig uit. Reden genoeg voor de makers om het nu als Live Action film uit te brengen. Het is nog te vroeg om een oordeel te vellen, maar de trailer is veelbelovend. Wat zoveel wil zeggen als: al mijn favoriete cliche's zitten erin. ,,I live for one purpose, and one purpose only. To kill bloodsuckers!', gromt de Koreaanse titelheldin nadat we in de eerste twintig seconden van de trailer het obligate en volkomen uitwisselbare verhaaltje over 'de eeuwige strijd tussen licht en duisternis' hebben moeten aanhoren. Alsof de makers van Blade, Night Watch en Crouching Tiger Hidden Dragon op een goede avond samen van de LSD hebben gesnoept om vervolgens de camera ter hand te nemen. Als de trailer enige indicatie is komen ze in elk geval niet met een verhaal dat zo origineel is dat het je kan afleiden van de geweldsexplosie die duidelijk de raison d'etre is van deze film. Enfin, kijk de trailer en schreeuw je oordeel van de digitale daken.


0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De zon schijnt, de wereld lacht - wat zullen we vandaag eens gaan doen?7/5/2009
Wat hebben de Village People, Mass Effect en Starship Troopers met elkaar gemeen?


0 Comments | Post Comment | Permanent Link

HAWX Karaoke - We're the awesome power (that'll save the day)3/5/2009
Onderstaande is Made in Britain. Wees dus niet verwonderd als het uit elkaar valt terwijl je ernaar kijkt. Om te tijd te doden terwijl de tijd bezig was mij te doden, had ik een schone deerne besteld op een Russische site. Die bleek volgens de Britse posterijen echter onvoldoende gefrankeerd te zijn, en dus maakte ik maar een filmpje. Waarom? Omdat ik geen reden kon bedenken om het niet te doen.



(Beschrijving YouTube)

DEAR VIEWER,

If this vid looks like it was made in about ten minutes in the basement of some guy who lives with his mother and sleeps on a bed of empty pizza-boxes, it is probably doing a better job than my MySpace-page. Anyway, as I grew tired of watching my friends be awesome at frickin Hawx (seeing as I always get blown up just after the first enemy makes an appearance, I was clearly not meant to be a TopGun. In the movie, I would have been the guy washing Tom Cruises towels) , I decided to come up with a song to celebrate the pure awesomeness of a game that allows you to blow up random shit while drinking beer, and also to suck up to our own Wing Commander: Ivol The Eagle. If your ass hurts after playing multiplayer, you probably went up against this guy. Dont feel too bad about that. He has cybernetic implants that allow him to withstand the crushing G-forces you encounter when playing with the window open in the most windy part of Europe.

DISCLAIMER

We Are Awesome Productions does not adhere to the basic tenets of humanism and/or mental sanity and is not responsible for any of the shit that will spread like a stain of ink after publishing this video. If a creepy girl phones you after watching this video and informs you that see will jump out of your telly in seven days, you are advised to scream like a baboon and sacrifice a goat in front of your television. If you do not own a television, it can be purchased from the guys that look like they might be rappers that can be found on the corner of every street in Detroit. Please direct any complaints to LegionOfMonkeys@hotmail.com, or another fictional e-mail address.
For more vids that might result in your inevitable doom, please click on the following link: http://www.youtube.com/watch?v=ps1jttDo_Iw
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Dimitri denkt door!20/4/2009

Nieuw in Rusland: vrijheid van meningsuiting

 

Dimitri Medvedev, de gewillige handpop van Vlad P., is niet te spreken over de stand van zaken rond de vrijheid van meningsuiting in zijn land. Aangezien iedereen die de afgelopen tijd een kritisch geluid liet horen zich mocht verheugen op een bezoekje van de ultranationalistische neonazi’s die zich in Moskou op de hoek van iedere straat hebben genesteld, is het zelfs onduidelijk of er überhaupt nog wel mensen over zijn die een mening hebben om te uiten. Dimitri meent echter een remedie voor deze oorverdovende stilte te hebben gevonden. Een ‘speakers corner’ naar Brits voorbeeld, dát lijkt hem wel wat. Ter verduidelijking: de Speakers Corner is een podium in een park in Londen, waar iedereen zijn zegje mag doen. In Moskou zou dit volgens Medv ook goed werken.


Dan hoeven Cicero-wannabes hun kritiek op de Staat niet langer rond te slissen in rokerige achterkamertjes met gepantserde deuren, maar kunnen ze die en plein public verkondigen. Dat maakt het werk van de FSB-scherpschutters er meteen ook wat makkelijker op.  Niet dat de veiligheidsdiensten het op dit moment erg druk hebben. Pro-democratische (lees: staatsgevaarlijke) rakkers die niet onmiddellijk onder de zoden worden geschoffeld door de zware jongens van humorloze ex-KGB' ers, worden doorgaans wel een keer lekgeprikt door de skinheads. Welke van die twee groepen mensenrechtenadvocaat Markelov en de journaliste die zo dwaas was hem te verdedigen heeft neergemaaid is vooralsnog onduidelijk. Kansarme Russen die wel wat voelen voor de goedbetaalde post van zondebok (maximale strafvermindering altijd ingebegrepen) worden opgeroepen een brief met pasfoto en CV naar het Kremlin te sturen.

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Aufwiederfritzl31/3/2009

Snitzel-land Oostenrijk staat sinds enige tijd in de rest van de vrije wereld bekend als Fritzl-land Oostenrijk. Geheugensteuntje: Fritzl is de gesjeesde amateur-pedagoog die zijn dochter ouderwetse family-values bij probeerde te brengen door haar in zijn horrorkelder te parkeren en jarenlang als seksslaaf annex onvrijwillige substituut-opblaaspop te misbruiken. Dat de rest van de maatschappij niet zo'n hoge pet op heeft van zijn losse intepretatie van het eigendomsrecht (,,I made it, so I own it'') bleek toen hij enige tijd geleden werd geklist voor zijn dubieuze praktijken en inmiddels onder de bajes-douches zelf wordt getrakteerd op een verbreding van zijn achteruitgang. Good guys win, bad guys lose: eind goed, al goed. Toch?

 

Helaas blijkt het niet zo simpel te zijn. Wie een willekeurige krant openslaat kan tegenwoordig alleen maar concluderen dat we worden getroffen door een ware Fritzl-pandemie. Moeders, houdt uw kinderen níet binnen, want iedere rijkelijk besnorde vader is een incestieuze geilaard in de dop. Zo zijn er volgens de media al diverse 'Fritzls' (inclusief aanhalingstekens) in de boeien geslagen in Italië en Colombia. En dat is gemeten over de afgelopen halve week. Werkelijk, achter iedere lantarenpaal schuilt een spirituele opvolger van de Oostenrijkse pedofiele family guy, die op zijn beurt weer een spirituele opvolger is van de Kamphusch-gijzelnemer, die op zijn beurt een spirituele opvolger is van die Belg die niemand meer bij naam kan noemen sinds die horrorkelder-hype is overgewaaid, maar die op zijn beurt ook weer een spirituele opvolger was van Aart Staartjes.  

 

De laatste Fritzl waar wij geacht werden over te schrijven kwam uit Colombia en had negen kinderen verwekt bij zijn adoptiedochter. Deze pseudo-incestpleger werd pas afgevoerd naar de gevangenisdouches toen adoptiedochterlief tijdens het biechten haar mond voorbijpraatte. So much for het biechtgeheim. Waar gaat het toch heen met de wereld als zelfs een pedo de katholieke kerk niet meer kan vertrouwen? Kennelijk hanteert het Vaticaan tegenwoordig een 'eigen pedo's eerst' beleid, en dat is misschien maar goed ook. Als je je als jongeman je piellemans dan toch moet laten aaien door een vlezige mannenhand, is het vast een verademing als die is ingepakt in het paarse fluweel van Benedictus en zijn NAMBLA-maatjes. Al zal de Heilige Stoel inmiddels ongetwijfeld zijn geexcommuniceerd door één of andere overkoepelende man/boy-love club, waarvan veel leden na te zijn verklikt door de woordvoerders van de messias en zijn pa een obligate poepgatvergroting ondergaan in de lik.

 

De Colombia-Fritzl heb ik overigens een stille wiegendood laten sterven, met argument dat je toch een beetje een nep-Fritzl bent als je je blaag a)niet opsluit in één of andere Dr. Evil-achtige pit en B) het niet eens je eigen dochter is. Hopelijk heb ik hiermee deze volkomen kunstmatige media-hype doodgeknuppeld als een jong zeehondje.

 

Ik Groet U  

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Fun met foto's #224/3/2009
Uit de krochten van mijn Harde Schijf


Nadat Sjeik Pan'koek ibn Graafsma zijn laatste oliedollars had uitgegeven aan whiskey, sportwagens en geparfumeerd pluimvee voor zijn harem lonkte een carriere als afwasser bij café 'T Zotteke.

,,Schat, kan je mijn rug even insmeren? De boter en de olijfolie zitten nog in de tas.''

,,Ik ga nog even langs de Appie Heijn, maar daarna heb ik kaartjes voor de steniging. Wat? Nee, het is zo'n bring-your-own-rocks event voor bezitters van de Moskee-jaarkaart .''
Nee, jouw
moeder
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Go! Go! Power Rangers!15/3/2009
Hoog op de lijst van dingen die bij uitstek leuk zijn als je in de vroege uurtjes straalbezopen over de drempel kruipt, staat het bekijken van een aflevering Power Rangers. Op ieder ander tijdstip is het bekijken van deze serie niets minder dan puur massochisme, maar met een slok op zie je deze hippe, mechanische tiener-ninja's from space opeens in een heel ander licht. Leuker dan deze serie is deze beschrijving ervan die ik onlangs op IMDB tegen kwam. 'Acid Lee', bedankt.


I'm ashamed. I was young and foolish to be pulled in by this show. Looking back on it now I realise what a load of rubbish it is! The acting is so lame and cheesy and OH MY GOD!!! And did you ever notice that they did the exact same thing in very episode, but with a few substitutions made?


Typical Script -

Scene 1: Power Rangers doing something wholesome and good like homework or building a youth centre.

Scene 2: The bad guy is plotting to destroy the city and wondering how to do it.

BAD GUY WITH CHEESY NAME I know I'll create a monster, but while I'm busy doing that I'll send the Putty Patrol to deal with the Power Rangers.

Scene 3: The wholesomeness is interrupted by the Putty Patrol. The Power Rangers kick bottom then decide to go see Zordon (who happens to be this big head in a jar) because something's not quite right here.

Scene 4: Zordon says stuff, whilst Alpha makes stupid noises.

Scene 5: Monster attacks city.

Scene 6: Morphing time! Takes up about 10 minutes of screen time ...

BLACK RANGER "I'm the hip-hop, all dancing, unlucky-in-love, token black guy of the group ... MASTADON!" (Hey isn't that the name of a heavy metal band?)

PINK RANGER "I'm the girlie, cute one who not-so-secretly fancies the green/white guy. He looks hot in all that Lycra! I get to do all the screaming and I always get captured by the bad guy. Why the heck am I Power Ranger in the first place? ... PTERODAYTL!"

BLUE RANGER "I'm a geek. I talk like a computer ... TRICERTOPS!"

YELLOW RANGER "I'm the token Asian ranger. My only other function is to provide a translator for the geeky one and a shopping buddy for the pink ranger. I hate my life ... SABRE-TOOTHED TIGER!"

RED RANGER "I'm the leader of the Power Rangers. I used to be cool until this green/white ranger came along. Grrr ... TYRANNOSAURUS!"

GREEN/WHITE RANGER "I'm the super powerful Power Ranger who makes the other characters look rubbish. I'm not the leader of the Power Rangers, but I should be because the kids love me ... DRAGONZORD/WHITE TIGER"

Scene 7: Power Rangers fight monster and beat it back for a few seconds using their weapons and some well choreographed arm movements.

Scene 8: The monster grows big with help of bad guy. It's magic!

Scene 9: Get the Zords out! Connect them all together to form a Megazord. (Does anyone else think that they stole that bit from Transformers?) This takes another 10 minutes of screen time.

Scene 10: A little sword fight with the monster. The poor monster has no chance! The monster is defeated, and the bad guy is rather angry because they've lost ... again.

Scene 11: Everything is back to normal and everyone learns a valuable lesson.

*End credits and cheesy theme music*



For a show that lasts 25 minutes, they've done well to cram all the plot into 5 minutes in 30 second bursts throughout the show. To think that something so cheesy and lame as this caused the downfall of Biker Mice From Mars - it's depressing!


0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Wow! Bob Saget!14/3/2009


Kijk kinders, het is Bob Saget. Is het mijn verbeelding of klinkt het lachbandje extra oprecht en enthousiast als hij aan het woord is?

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Fun met foto's #114/3/2009
Uit de krochten van mijn Harde Schijf



Nadat de beoogde piloot voor Appollo 13 met voedselvergiftiging in bed was beland, bleek vervanging gelukkig snel gevonden.



,,Verexcuseer, maar bent u niet één van die lust-bots waar zoveel over te doen is?''




,,But Dimitri, fur from zhe cute animals is so much more pleasing to the skin.''




,,Jannes, Rita has escaped. Recruit a team of teenagers with attitude.''



Ook het vuurwapenbudget van RAF-NL bleek jammerlijk te zijn gesneuveld in deze crisistijden. De golfprivileges, sauna en bomtruck van de zaak stonden evenwel niet op de tocht.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De liefde van de man..13/3/2009
Ik hou van de Jumbo. Nee, niet wegklikken. Ik besef me dat je dit alleen maar leest om de tijd te doden tot je vieze filmpjes gedownload zijn (dat kan ik best zo stellen. Ik ben mans genoeg om toe te geven dat alleen Ferdinand dit leest), dus vergeef me voor het feit dat ik een keer iets van algemeen belang aankaart. Enfin, ik hou dus van de Jumbo.

Het is misschien geen ware liefde, want ik hou ook van andere dingen. Zoals boeken zonder plaatjes, wijnflessen met draaidoppen en soms van dat blonde mokkel uit die auto-reclame. Ik hou niet van Marga van Praag, maar wel van die paarse limonade die naar kauwgom smaakt en overigens nergens meer te krijgen is. Maar goed, de Jumbo dus, de supermarkt die in het bezit is van ongeveer een twaalfde van mijn hart.

Ik moet toegeven dat het eerst een haat/liefdes-relatie was. Mijn aanvankelijke antipathie jegens deze super begon toen ik ontdekte dat mijn peperdure geruite groene overhemd op geen enkele manier was te onderscheiden van het standaard uniform van de Jumbo-minions. ,,Nee, ik weet niet waar de speklapjes liggen, trut.''


Inkeer volgde toen ik werd geconfronteerd met de pure vriendelijkheid van de consumentminnende budgetsuper. 'Speciaal voor u inkocht', leest de doorgaans door veel uitroeptekens gevolgde tekst op de bonusbordjes. Speciaal voor mij? Echt?! Tja, dáár wil ik best een keer extra diep voor in de buidel graaien.

Verder staan er van die leuke bellen bij de kassa. Als je de vierde wachtende bent en je trekt aan de bel krijg je al je boodschappen gratis, al heb ik dat zelf nog niet mogen meemaken. De laatste keer dat ik een greep deed naar de klepel werd ik op brute wijze getackeld en afgetuigd door een acht-jarig meisje dat een paar pakjes kauwgom in haar sokken had gepropt maar op het laatste moment tot inkeer was gekomen. Stelen is tenslotte immoreel. Helaas voor haar bleek het ding, uiteraard per ongeluk, onder stroom te staan. Het voltage had een potige volwassene precies lang genoeg uitgeschakeld om de persoon in kwestie in een winkelwagentje te proppen en de achterdeur uit te duwen, maar had op haar een andere uitwerking. Nadat haar verkoolde lichaam tijdelijk was opgeslagen in het koelvak kreeg ik als enige getuige 20 cent korting op mijn tweede snickers. Nou dat is klantenservice!


Bovendien is het echt een buurtsuper. De kassameisjes loop ik namelijk regelmatig tegen het lijf op AA-meetings, waar ze tijdens de pauzes in hun Jumbo-kloffie vodka in spa-flessen verkopen. Wanneer je na een comfortabele vakantie in een hoffelijk zuid-Europees land weer wordt uitgesnauwd bij je grootgrutter door één of andere feeks met een tongpiercing en meer snorharen dan je nuchtere maag kan verdragen, weet je bovendien zeker dat je weer thuis bent.

Helaas vind ik niet louter goud aan het einde van de regenboog. Sommige etenswaren zijn namelijk zo luizig dat er een ware exodus van groenvoer is begonnnen. Je zou zeggen dat deze diaspora van (veelal koosjere) groenten nogal wat negatieve publiciteit met zich mee brengt, maar de Jumbo wist zich hier slim uit te redden met een nieuwe kortingsactie. Wie een vluchtende krop sla doodknuppeld met zijn schoen of looprek mag de deserteur gratis verorberen. De gevolgen zijn onmisbaar. Je hoeft maar een tomaat te laten vallen en een horde bejaarden op bijstandsniveau duiken met een tijgersprong je kant op. Een goede reclameslogan zou zijn: Jumbo, iedere dag een nieuwe safari.  


0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Tom turns into Sinterklaas26/2/2009
Mijn verjaardagscadeau aan de wereld:(alleen voor verknipte geesten)



Happy Toms birthday, world...  Weer een jaar dichter bij mijn eerste looprek.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Verhuizing: The Rise And Rise Of The Klusjesman16/2/2009
De dag waarvan wij allen vermoeden dat hij nooit zou aanbreken, is dan toch eindelijk gekomen. Ik ben in verlegenheid gebracht door de klussende peons van de woningbouwvereniging. Na in de vroege ochtend mijn kamer te hebben bestormd om de deurbel te fixen, gaven de heren hun ogen goed de kost. Het opperhoofd der electriciens deed na het spotten van mijn wijncollectie een verwoede poging om in te schappen of ik een smaakvolle dandy of een kansloze alcoholist was. Aangezien hij nergens een 'huiswijn'-label zag (ik plak er altijd een duur ogend etiket overheen), gokte hij maar op het eerste.

 ,,Zeg, heeft u toevallig verstand van wijn?'', informeerde de goede man. ,,Enigzins'' (vertaling: niet echt, maar vermoedelijk genoeg om stug het tegendeel vol te kunnen houden), reageerde ik. Dat was kennelijk het foute antwoord, want De Klusjesman plukte prompt een fles van tafel en staarde ernaar met zo'n intensiviteit dat het erop leek dat hij een religieuze ervaring doormaakte. Of dat samenhing met de kleverige substantie die uit zijn broekspijp droop, kan ik niet met zekerheid zeggen. Hij was immers kort daarvoor naar het toilet geweest.


,,Ziet u. Ik kreeg laatst een goede fles wijn. Uit 2004 ziet u wel'', zei hij opgetogen. ,,Ja,  ja. Ik zie'' (ik zag het niet), stelde ik vol misplaatste bravoure. Hij knikte enthousiast. ,,Wel, die man van die fles, ziet u. Die zei dat echte goede wijn te herkennen is aan zo'n bult op de bodem van de fles. Klopt dat?'' Nu was het mijn beurt om te staren. En inderdaad, op de bodem van de fles in kwestie zat een soort bochel. Natuurlijk had ik geen flauw idee wat de functie van het ding was, maar ik moest met de grootst mogelijke tegenzin toegeven dat het een bijzonder goede vraag betrof. Mocht jij het wel weten, zou je het dan naar hem kunnen mailen op HandyAndy@pfeifendemädchen.net, zijn dank is groot.

Uiteraard was ik door het incident bijzonder in verlegenheid gebracht. Vervloekte sociale mobiliteit! What's next? Moet ik de glazenwasser gaan uitleggen waarom mijn sigaren uit de sweatshops van Havana afkomstig zijn? Ik weet niet hoeveel begrip hij zou hebben voor het antwoord. Namelijk, als mijn bolknaks niet zijn gerold door delicate kinderhandjes, vind ik ze niet lekker. Uiteraard hoef ik me nergens voor te schamen, want ik doneer met enige regelmaat een grijpstuiver aan Unicef (vooropgesteld dat zij de eerste zijn die het ding grijpen, ik gooi hem doorgaans globaal in de richting van de collectiebus-dragende bejaarde die maandelijks op mijn voordeur afstoomt). Moreel verwerpelijk? Klaag bij de Katholieken, zij kopen al eeuwen met veel genoegen hun zonden af.

Enfin, frustraties zijn gelukkig net SOA's. Ze zijn bijzonder overdraagbaar, en mijn wijn-euvel was geen uitzondering. Voor huisgenoot Robin was het voldoende reden om een empirisch onderzoek te beginnen en iedere fles in het gebouw onder de loep te nemen; ,,hm, de fles olijfolie heeft in elk geval niet zo'n dromedarisbult''. Ik kan jullie nu alvast vertellen: met mijn laatste adem vervloek ik straks de klusjesman.  
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Worf Knows Best15/12/2008

Review: The Day Earth Stood Still

The Day Earth Stood Still is zo'n fijne Amerikaanse film waarin aliens ons komen
vertellen wat we eigenlijk allang weten.  Nadat Al Gore een intergalactische
kliklijn heeft gebeld komt de buitenaardse Klaathu polshoogte nemen op aarde,
en uiteraard komen we er niet met een zuurstok en een schouderklopje vanaf.

Beklaagden de buitenaardsen zich in de originele versie nog over het feit dat we
elkaar met enige regelmaat de hersens inslaan, in deze remake komen de groene mannetjes
ageren tegen ons milieubeleid. De boodschap laat niets aan de verbeelding over: ratificeer Kyoto, of je krijgt billenkoek van ET.

 

De aliens parkeren hun UFO in Central Park, en vinden zich al snel omgeringd
door leger en politie. Had de mensheid de buitenaardsen op dezelfde kneuterige
manier onthaald als in Independence Day (met een van een welkomsbord
voorziene helikopter en een cocktailparty in het Hilton), dan was er uiteraard
geen probleem geweest. Maar de aliens lijken het beste met de mensheid voor te
hebben, en moeten dus geprovoceerd worden om de film te redden. Wanneer de
eerste afzichtelijke alien (want: gespeeld door Keanu Reeves) zijn gezicht laat
zien, opent het welkomscomité prompt het vuur. Als Reeves even later weer op
zijn benen staat is hij nog steeds de beroerdste niet. Hij wil alleen de VN
toespreken. Een recht dat doorgaans zelfs dictators met de meest ranzige
pornosnorren wordt gegund.

 

De snode Amerikanen besluiten hem echter te martelen in een
sinistere militaire basis, terwijl ze Reeves' minzame metalen maatje (een enorme
robot) zonder enige reden bestoken met allerhande oorlogstuig. De
technologische superioriteit van de aliens is zo obvious dat ieder weldenkend
mens ver genoeg in hun anus zou kruipen om hun darmen oraal te kunnen
reinigen. De Yanks concluderen echter dat er geen probleem is dat je niet kan
oplossen door met raketten te smijten.

 

Gelukkig is daar dan nog een moedige, all-American astro-biologe (schijnt
zowaar een echt beroep te zijn) die met haar etterende, achterbakse, zeurende
(want: gespeeld door de zoon van Will Smith) en aan World of Warcraft-
verslaafde stiefzoontje de inmiddels ontsnapte alien op sleeptouw neemt in de
hoop hem te kunnen overtuigen dat de mensheid toch zo slecht nog niet is. Een
missie die er niet makkelijker op wordt als het knaapje op de achterbank van de
auto herhaaldelijk oproept tot dood en verderf.
Vergeleken met deze 12-jarige is Anakin Skywalker een modelpuber.

Na ongeveer anderhalf uur van de film te hebben gezien zijn (niet geheel
verrassend) zowel de buitenaardsen als de kijkers om. Keanu denkt dat de
mensheid nog wel te redden is (waar hij dit op baseert is volkomen onduidelijk),
terwijl je als toeschouwer na al die tijd te zijn blootgesteld aan de klagende,
irritant domme en moraliserende hoofdpersonen van de film stiekem hoopt dat de
aliens er alsnog de stekker uit trekken en de Verenigde Staten als een
smeulende krater achterlaten.

 

Werkelijk iedereen in deze film slaagt erin te irriteren. Keanu Reeves speelt de
buitenaarde Klaathu bijvoorbeeld als een emotieloze zombie. Komt hij ook
daadwerkelijk van een planeet waar ze geen emoties hebben? Nee, de man is
gewoon een waardeloze acteur. Of misschien is dit weer zo'n geval van bottox-
gone-bad. Hij heeft in elk geval maar een enkele gezichtsuitdrukking, die
overigens van toepassing is op het hele emotionele spectrum. De
quasiverbaasde, norsige blik die op zijn smoel is geplamuurd kan alles van haat
tot verveeldheid uitdrukken. Keanu heeft de kunst der onkunde duidelijk verfijnd.


Een ander storend personage waar je niet omheen kan is de irrationele,
neo-conservatieve en op Erica Terpstra-lijkende minister van Defensie die van
zelfs de meest elementaire vormen van logica geen pap heeft gegeten. Een
andere bron van ergernis is het feit dat de foto van de aan de autoriteiten
ontsnapte alien je in de film van iedere televisie aangaapt (en natuurlijk heeft zijn
opsporing de hoogste prioriteit), maar dat hij toch zonder problemen (op een
treinstation) hordes militairen kan passeren en zich even later onder het genot van een
kop koffie rustig kan nestelen op een politiebureau.

Een eenzaam lichtpuntje wordt gevormd door de vijf minuten waarin John
Cleese acte de presence geeft om tussen schietpartijen door even snel de
centrale boodschap van de film uit te dragen: dat we onze ozonlaag-aantastende
deodorant pas bij het grofvuil doen als Worf zijn laserkannon voor ons
keukenraam in stelling brengt. Of zoiets.

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Een avondje stappen...5/12/2008
Wie tijdens het stappen waarde hecht aan een eigen plekje onder de zon, dient vooral geen toerist op sleeptouw te nemen. Vooral niet als de buitenlander in kwestie een gebronsde latino-god is die over de biceps van Blutto lijkt te beschikken. Al valt het de Brabantse vrouw natuurlijk niet te verwijten dat ze kiest voor het meest exotische gerecht op het menu. Doorgaans staan de lijkbleke kaaskoppen in de rij om in het kortst mogelijk tijdsbestek zoveel mogelijk drank in de beter oogende vrouwelijke stappers te gieten. Dit in de ijdele hoop dat een overmatige consumptie van schnaps selectieve blindheid met zich meebrengt. Bij gebrek aan beter is dit natuurlijk allemaal prima, maar als er een goed-oogende outsider op een straal van licht de kroeg binnenrijdt heeft dat natuurlijk wel een impact op het landschap.

Bovenstaande latin-lover is bizar genoeg niet afkomstig uit het tropische zuiden, maar uit het land van knackebrod en Saab. Nadat hij eerder in een Duits bordeel was kaalgeplukt (terwijl hij met zijn maten kreunend en zwetend op een kamer lag, plunderde een dame van lichte zeden zijn bankrekening), moest hij nu werken voor zijn seks. Tja, als je naar een louche hoerentent gaat wordt je allicht genaaid. Ons leedvermaak was echter van korte duur, want direct na het betreden van de kroeg rolde een stampede van tienermeisjes met paringsdrift over de arme Daniel heen. Het gevolg is zoveel klefheid dat het in tubes verkocht zou moeten worden aan klussende particulieren.

Het is natuurlijk veelzeggend dat zelfs een hoerenlopende, straatarme sukkelaar met een pratende vagina in zekere kroegen meer aanspraak heeft van de andere sekse dan zijn verbijsterde mannelijke toeschouwers (wij). Aan de andere kant, hij scoort qua persoonlijkheid natuurlijk een stuk beter op de door ons vastgestelde desirability-scale. Misschien dat ik met het oog daarop maar eens terug moest grijpen op een meer beproefde methode: een Harry Potter-bril opzetten en mezelf voordoen als de favoriete kleinzoon van Bill Gates. ,,Hi, I'm Phil. Can I buy you an island?''

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Noctural perspectives26/10/2008

Ongeacht de branch waarin je opereert, werken bij nacht brengt onvermijdelijk lange, saaie periodes met zich mee. Gelukkig bestaat er voor dergelijke momenten zoiets als Google. Een magisch medium dat je in staat stelt je hoofd te vullen met dingen die je eigenlijk niet wilde weten. Maar goed dat we per uur betaald krijgen. Op het moment van schrijven (omstreeks kwart voor vijf s’ ochtends) heb ik me zojuist mogen vergapen aan een door een collega gepresenteerde foto van een baby met een enorme hazenlip. Aangezien ik op een dergelijk tijdstip niet langer in staat ben om medelijden te voelen voor personen anders dan mezelf (het is laaaaaaat) maar ik wel graag een schoon geweten wil houden, is het zaak om dergelijke ellende onmiddellijk te relativeren. ,,Eh, zie het maar zo. Over een paar jaar is dit geen baby meer, en dan is het veel minder zielig’’, concludeer ik. Na het nodige veelzeggende geknik te hebben uitgewisseld voel ik me toch echt alsof ik zojuist het wiel heb uitgevonden. Deze formule is immers toepasbaar om mensen wereldwijd. Doodhongerende mensjes in de Derde Wereld? Ach, de agony of choice die wij voelen bij het zien van de tientallen verschillende merken hagelslag (om maar een voorbeeld te noemen) bij de Albert Heijn blijft ze tenminste bespaard! Zielige Aziaten die tijdens een orkaan hun woning zijn kwijtgeraakt en daarom noodgedwongen in een modderhut moeten wonen? Ah.. dat doet me denken aan de betere, simpelere tijd waarin het leven eenvoudiger was en die ik over tien jaar ga aangrijpen om mijn kinderen tot wanhoop te drijven. Weer een lichtpuntje gevonden in andermans ellende. Moge mijn lot jullie evenveel verlichting brengen als ik straks met een glimlach op mijn gezicht uit vuilnisbakken moet leven.   

1 Comments | Post Comment | Permanent Link

Madagaskar26/10/2008

Wie de afgelopen weken niet onder een steen heeft doorgebracht moet zich even in de jaren 30’ van de twintigste eeuw hebben gewaand. Even waren steenrijke CEO’s, bankiers en beurshandelaren weer de voornaamste vijanden van de verarmde massa. Maar aangezien deze bourgeoise snoodaards geen oude dametjes van hun handtassen beroven, zich uit voorzorg hadden teruggetrokken in hun kapitale villa’s in ’t Gooi (of erger: in Bergen) en bovendien de salarissen van hun critici betalen, verstomde de kritiek al snel. Daarna richtte de immer aanwezige volkswoede (er is kennelijk altijd wel een groep die aan de eerste de beste straatlantaarn moet worden opgeknoopt) zich weer op de meer klassieke vijanden van onze manier van leven. Wie anders dan de hedendaagse plaatsvervangers van de brommer- en vetkuifmaffia die tientallenjaren geleden ons straatbeeld vervuilde: de zogenoemde k.u.t.-Marokkanen.

 

PVV-voorman annex man van het volk Geert Wilders greep het leed van gepeste buschauffeurs in Gouda aan om nog maar eens te verkondigen dat het leger uit Uruzgan moet worden teruggeroepen om deze linke lieden in bedwang te houden. Laat de F16’s maar boven de busstations patrouilleren, dat zal ze leren.

Uit de verbazing die hier bij mij op volgde bleek meteen dat ik te lijden heb onder een schrijnend gebrek aan politiek inzicht: ik had gegokt dat Der Geert zou voorstellen om de criminele Marokkanen juist náár Afghanistan te sturen. Zo opperde hij bijvoorbeeld eerder al om alle Marokkanen met een strafblad naar Madagaskar te verschepen.

 

Wellicht vreesde de hoogblonde PVV-overlord dat het blowende, branieminnende gajes aldaar zou overlopen naar het kamp van de kalasjnikovdragende waterpijpverkopers die vanuit hun geheime basis in de woestijn aan de poten der moderne democratie zagen (en volgens sommige bronnen werken aan een onverslaanbaar mechanisch harnas). Persoonlijk denk ik niet dat hij zich zorgen hoeft de maken over hoogverraad van de kant van onze minderjarige allochtone medeburgers. Jongeren blijven tenslotte jongeren: wanneer je ze hun iPod en opgevoerde scooter afpakt en in de woestijn dropt zouden ze zowaar een nieuwvonden waardering kunnen krijgen voor alles wat onze verdorven consumptiemaatschappij de mens te bieden heeft.

 

Dat neemt natuurlijk niet weg dat onze allochtone jeugd steeds religieuzer wordt. Ik hoor ze er in elk geval vaak over praten terwijl ze in café/restaurant ’T Zotteke hun alcoholrijke biertjes achterover tikken en hun varkensvleeshoudende bittergarnituur verorberen.  Echt, Geert zou wel eens gelijk kunnen hebben als hij stelt dat het slechts een kwestie van tijd is voordat hier de Sharia wordt ingevoerd. Dit religieuze wetboek wordt door jongeren overigens vaak overschat. Het mag op papier dan een leuk idee lijken om meerdere vrouwen te hebben, in de praktijk is het vermoedelijk de nachtmerrie van iedere man.

 

Enfin, waar Geert Wilders zijn voeten neerzet volgt naast Pechtold (die als nemesis van Wilders opeens zijn raison d'etre heeft gevonden) natuurlijk Mark Rutte, die uit dezelfde electorale vijver met verongelijkte arbeiders vist. Aangezien dit blok kiezers in politiek opzicht ongeveer even mobiel is als een Mexicaanse muis, grijpen politici ieder incident aan om te laten zien hoeveel inzicht ze wel niet hebben in de problematiek van de straat. Omdat underdog Wilders in dit opzicht een streepje voor heeft op de technocraat Rutte, lijkt te VVD-leider te willen laten zien dat hij toch geen supernerd is. Integendeel, ook hij heeft het hart van een warrior. ,,Reljongeren moeten worden opgejaagd’’, riep hij bijvoorbeeld laatst nog toen hij door zijn toiletraampje een cameraploeg zag passeren. De boodschap moge duidelijk zijn: Rutte is tóch geen slippendrager van de plutocraten, maar een vriend en vertrouweling van de gewone man. En zo heeft de VVD tegenwoordig voor ieder wat wils. Deregulering en tax-cuts voor de klassieke achterban, en (veel goedkoper) krachtige retoriek voor Ger de Groentenboer, die zich genegeerd voelt door de ‘Haagse Elite’.

 

Neen, ook Mark Rutte is tegenwoordig een man van de straat. Een Sjakie, of (durf ik het wel op zo’n ongenuanceerde wijze te stellen? Nou, vooruit dan maar) .. misschien zelfs wel een Sjonie! De laatste gladiator in de arena is Rita Verdonk, maar daar weiger ik naar te luisteren tot ze de door haar beloofde ‘magische’ oplossing voor het fileprobleem presenteert. Toch schijnt ook zij een duidelijke mening te hebben over de misdragingen van de MTV-jeugd, die kennelijk door 50 Cent en The Game worden opgevoed, in plaats van door hun ouders of (zo fluisteren boze tongen) hun imam.

 

Soms vrees ik echter dat onze politieke vlaggendragers niet helemaal begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Wie lekker onconstructief ongenuanceerde en ongefundeerde kritiek wil spuien moet zich niet verkiesbaar stellen maar gewoon een weblog beginnen.

 

 

UPDATE: In geheel ongerelateerd nieuws (‘kuch, proest’) heeft de B.I.G. (de in leer getooide militante modellen die illegaal downloadende 12-jarigen uit hun bed lichten) speciale opsporingsbevoegdheden gekregen om dissidente jongeren aan te houden en naar een onbekende locatie op Cuba te deporteren. Ook zou de organisatie onder het gezag van Peter R. de Vries zijn geplaatst. Ik voel me meteen een stuk veiliger.   

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

De val van Atlantis9/10/2008

Geen geld hebben is nooit leuker geweest. Terwijl banken als domineestenen omvallen en de beurzen wereldwijd op een dagelijkse basis nieuwe diepterecords breken, heb ik slechts te vrezen voor de anderhalve maand loon die ik bij ‘staatsbank’ ABN Amro heb geparkeerd. Het Centraal Comité heeft bovendien bij monde van Wouter Bos laten weten dat de Economische Apocalyps die de wereldeconomie in chaos herschept niets is om ons zorgen over te maken. Het gerucht dat er vier ondode ruiters zouden zijn gesignaleerd op onder meer het Damrak en Wall Street verwijst hij resoluut naar het rijk der fabelen. Een hele geruststelling.

 

Veel erger is de situatie in IJsland, waar hordes mensen hun rekeningen plunderen en zich met koffers vol geld naar de havens spoeden in de hoop een visser te kunnen overtuigen ze overtocht te verlenen naar het vasteland. De betaling kan in zo’n geval een probleem worden, aangezien de Kroon is verworden tot een goedkoop substituut voor toiletpapier. De munt verloor aanvankelijk een derde van zijn waarde, waarop de regering haastig besloot de koers van de munt aan de Euro te verankeren. Dit overigens zeer tegen de zin van de voornaamste monetaire adviseur van de regering; één of andere Zimbabwaan. De volledige top van de IJslandse Centrale Bank heeft inmiddels asiel aangevraagd in Brazilië.

 

Extra problematisch is het feit dat IJsland vrijwel alles importeert. Als de munt een derde in waarde daalt, schiet de prijs van importgoederen met een derde omhoog. Ik gok dat de verkoop van vissticks, visburgers en sushi de komende tijd zal toenemen. Opvallend genoeg verkondigde de Eurofiele premier van IJsland al een jaar geleden dat het niet onverstandig zou zijn om de koers van de kwetsbare eigen munt aan de Euro te koppelen, of beter nog: gewoon de Euro invoeren zonder lid te worden van de EU. Ha! Stabiliteit zonder solidariteit, zal de gemiddelde Geyser-bewoner hebben gedacht, want de steun voor het voorstel was overweldigend.

 

Zoals Montenegro ook al ondervond is het helaas niet toegestaan om de Euro te adopteren zonder lid te worden van De Unie. En tja.. als je zelf degene met bent die dagelijks kan baden in jacuzzi vol bankbiljetten, is solidariteit met die steunfonds-opeisende Oost-Europeanen natuurlijk een weinig aangename gedachte. Nu is gebleken dat IJsland niet kan concurreren op een vlak speelveld, is toetreding tot de EU misschien wel een aantrekkelijke optie. Het laatste nieuws is namelijk dat de Eurolanden hun schouders ophalen voor de ellende van de Scandinavische eilandbewoners, en dat het land inmiddels ontwikkelingshulp ontvangt vanuit Rusland.

Genoten de IJslanders ooit nog de hoogste levensstandaard ter wereld (volgens de VN, althans), tegenwoordig moeten ze zelf met speertjes de rivier in om hun maaltijden te doden. Het lijkt me slechts een kwestie van tijd voordat de inwoners van dit nieuwe Atlantis zich uit de voeten maken om aan de andere kant van de wereld mysterieuze piramides te gaan bouwen.  

 

UPDATE - De reactie van Team Brussel: ,,Ze hadden er tien jaar geleden voor kunnen kiezen om onze broeders te worden, maar ze verkozen de hebzucht. Nu zijn ze niets dan stelletje degeneraten op een geïsoleerde rots in de oceaan’’, aldus een Eurofiel die verkiest anoniem te blijven.  

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hollands finest'4/10/2008
Er was ooit een tijd waarin de publieke omroepen op pretentieloze wijze door het leven gingen. In Chinese sweatshops gemaakte muppets (voor kinderen, door kinderen) bezongen tijdens prime time de glorie die kinderen ten dele valt als ze zich braafjes hun spruitjes laten voeren. In navolging van de Chinese staatsomroepen is de core strategy van omroepen als de NCRV echter omgegooid. Het verheerlijken van de geuniformeerde diensten moet er voor zorgen dat hordes enthousiaste jongelingen juichend naar lood happen voor het vaderland. Zo had ik onlangs het genoegen om naar een programma over de avonturen van de marechaussee te kijken. Een cameraploeg volgde gedurende een dag een aantal van deze ordehandhavers, te beginnen met een tweetal beveiligers op Schiphol.

Hoewel deze twee stoere polderwarriors genoeg vuurkracht bij zich dragen om zich tot president-voor-het-leven van een klein Afrikaans land te laten uitroepen, bestaat hun job kennelijk vooral uit het inzetten van hun fraai gevormde kaaklijnen bij het intimideren van potentiële wetsovertreders. Het duurt niet lang tot de mannen in actie mogen komen. Als kijker zit je op dat moment natuurlijk op het puntje van je stoel. Wat voor crisis verdient dit keer de aandacht van deze eenmanslegers? Is er een lading AK-47´s onderschept of hebben kwaadwillende fundamentalisten wellicht een poging gedaan om een vliegtuig te kapen?

Nou, nee.. een vergeetachtige senior heeft haar tasje laten liggen bij een terminal. Code Red! Om aan de kijker duidelijk te maken dat ook een damestasje een significante dreiging kan zijn voor de nationale veiligheid, herhalen de mannen tot vervelens toe dat er werkelijk achter iedere pilaar onraad kan schuilen. Schiphol is waarlijk de Urban Jungle van Noord-Holland. Terwijl de timer op de vermeende bom vrolijk doortikt vinden de marechaussees toch nog de tijd om een een praatje te maken met omstanders en een collega van het explosieventeam uit te leggen wat hem ongetwijfeld buiten het zicht van de camera al is verteld. Terwijl de mannen een 'perimeter' (het vermogen om stoere Amerikaanse termen te gebruiken lijkt een absolute voorwaarde te zijn voor een baan bij onze geuniformeerde diensten) vormen rond het tasje, moet ik onwillekeurig denken aan de avonturen van een zekere SBS-journalist, die op zijn dooie gemak het landingsgestel van een jumbojet kon doorzagen terwijl de marechaussee even verderop met man en macht op zoek was naar staatsgevaarlijke verloren voorwerpen, zoals paperclips en luciferdoosjes van een buitenlands merk. Heeft iemand een vulpen laten vallen? Die kan wel eens volzitten met vloeibare explosieven. Een in een afvalpak gedeponeerde luier? Populair draagmiddel voor chemische wapens. De tasjescontrole heeft overigens een nogal anti-climaxtisch einde. Tegen alle verwachtingen in blijkt het ding toch geen explosieve voorhoede van Poetins op handen zijnde invasie te bevatten.  

Even later krijgen we te zien hoe de collega's van het zwaarbewapende duo een trein controleren. Dit avontuur begint als vier marechaussees een leeg treintoilet bestormen. De deur zat immers op slot, en dat is natuurlijk uiterst verdacht. De boodschap hier is kennelijk dat wie aarzelt tussen een loopbaan als kaartjesknipper bij de Nationale Spoorwegen en een job als bodyguard van buschauffeurs bij de politie misschien beter af is bij de marechaussee. Echt veel blijk je niet te hoeven doen. Zo leert een ontmoeting met een stel Amerikanen die zonder geldig paspoort de grens oversluipen dat snoodaards die hun achterste afvegen met onze rechtstaat niet aangepakt worden, maar slechts streng worden toegesproken in slecht Engels.

Overigens bleek onlangs dat mensen met (laten we zeggen) een andere ethniciteit er doorgaans niet met een schouderklopje vanaf komen, wanneer ze op Schiphol worden geklist door deze ordehandhavers. Je hoeft als allochtoon kennelijk maar een peuk laten vallen om in aanmerking te komen voor een rectale inspectie door de rubber-glove brigade. Ik vraag me af of de mogelijkheid om met je middelvinger te roeren in iemands poepgebied de baan voor zekere mensen extra aantrekkelijk maakt.

Tot slot is er ook nog aandacht voor de jongens en meisjes van een Bijzondere Beschermings Brigade. Hun taak is het beschermen van onze politici in oorlogsgebieden. Gezien de frequentie waarmee onze politiek leiders zich laten zien in het land van woestijnen, wandtapijten en bermbommen gok ik dat de medewerkers van deze BBB (klinkt als een geslachtsziekte) een hoop vrije tijd hebben.  
Wie helemaal mazzel heeft (en wat dan weer niet in beeld wordt gebracht) krijgt de taak om de bezittingen van het Koninklijk Huis in de gaten te houden. Als we de Telegraaf mogen geloven (-lachpauze-) zijn de feesten die deze ´bewakers´ in en rond paleizen geven legendarisch. Lekker chillen in het zwembad van ´Trix of seks op de achterbank van de Gouden Koets (zolang je geen usb-stick met persoonlijke gegevens op de achterbank laat liggen) . Egalité, Liberté, Fraternité.

Als kijker kom je al snel tot de conclusie dat een baan als marechaussee doorgaans ongeveer even spannend is als een masterclass Batikken Voor Beginners, en dus bij uitstek geschikt is voor mannen die het uniform en de enorme blaffer wel zien zitten, maar vooral niet al te veel risico willen lopen. De makers van dit uit de kluiten gegroeide reclamefilmpje laten ondertussen geen kans voorbijgaan om te benadrukken dat er op veel andere dagen wel iets spannends gebeurt, maar dat roept toch echt de vraag op waarom dat dan niet wordt gefilmd. Het is bovendien niet helemaal duidelijk wat binnen de marechaussee als 'spannend' wordt gezien. De aanhouding van een minderjarige kauwgomsmokkelaar? Het aanpakken van dubbelparkeerders?

Je hoort het. Teken vandaag nog, voor een leven vol avontuur! Your Legend Begins Now!
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

The roadtrip (part 2) - Ich bin ein Berliner29/7/2008

Wie veel in aanraking komt met andere culturen leert al snel dat het in conversatie belangrijk is om op je tenen te lopen. Wanneer je niet op de hoogte bent van alle taboes en omgangsvormen in een bepaalde omgeving is het gemakkelijk om iemand te schofferen. Ik besloot dan ook om tijdens onze roadtrip uitermate voorzichtig te werk te gaan. Temeer daar onze eerste stop Berlijn was, en de Duitsers niet bepaald bekend staan om hun gevoel voor humor. Of zoals John Cleese al stelde: ,,don't mention the war.'' Gelukkig beschik ik over voldoende tact om eventueel nog diplomaat te worden, bedacht ik me tevreden terwijl we de stad binnenreden. 

 

,,Du hast was verloren'', grijns ik op nacht één terwijl ik in een bar in gesprek ben met een Duitse deerne. ,,Der Krieg!'', vervolg ik, om zelf in lachen uit te barsten. ,,Oh'', mompelde ze. Een paar seconden later voegde ze er nog een beleefde ,,Ha'' aan toe, om zich vervolgens zo snel mogelijk de benen te nemen. Nu moet ik zegen dat dit voorbeeld niet helemaal representatief is voor mijn ervaringen met de Duitsers. Tot mijn verbijstering, en alle stereotypen ten spijt, heb ik Berlijn ervaren als de vriendelijkste Europese hoofdstad die ik tot op heden heb aangedaan. Die fucking Duitsers kunnen ook nooit gewoon doen wat je van ze verwacht. Als je denkt dat je rustig kan gaan slapen vallen ze je land binnen, en wanneer je verwacht een stel naargeestige robots aan te treffen behandelen ze je als sweinfleishverkaufers. De oorlog heb ik ze overigens vergeven, maar niet het feit dat ze slägerzangers als Jan Smith en Frans Bauer sponseren.

 

Ik was overigens niet de enige die op onze eerste nacht problemen had met de locals. Arno besloot met zijn leuter in zijn hand een steegje te bezoeken en werd met zijn broek op zijn enkels prompt geklist door de polizei. Domme zet van Der Arno natuurlijk, want zelfs het illegaal legen van je blaas is in het brandschone Berlijn een serieus vergrijp. Sterker nog, er hoeft tegenwoordig maar een stuk kauwgom op straat te belanden en Derrick wordt op de zaak gezet. Bij terugkeer op de camping werd er sporenonderzoek uitgevoerd rond zijn slaapmatje. Netto-schade voor Arno: 70 euro boete.


De volgende dag besloot ik bij het ontwaken om de drank maar voorgoed af te zweren. Wie denkt dat er niets zo pijnlijk is als een aflevering van America's Funniest Homevideos moet zich in Berlijn maar eens aan de drank vergrijpen. Na een nacht lang pints achterover te hebben geslagen voelde ik me alsof ik zojuist een hoofdhuidmassage had gekregen van een motorisch gehandicapt nijlpaard. Gelukkig was er heugdelijk nieuws. We hoefden die avond namelijk niet zelf te koken. Een door Tobias gehypnotiseerde (hij beweert zelf dat het zijn mannelijke charmes waren) frauleïn zou ons gastronomisch komen bevredigen. ,,Ik heb haar in mijn zak'', beweerde onze Nederlandse Fabio niet zonder trots. Na een aangename middag (door het gros van de mannen kreunend en vol zelfmedelijden doorgebracht op een handdoek voor de tent, maar Fred en ik waren de stad ingegaan) spotte ik bij terugkeer op de camping een tamelijk nors oogende Tobias die in een pan stond te roeren. Zijn nieuwvonden vriendin was kennelijk uit zijn zak gekropen en zat nu met een brede grijns op haar gezicht in de zon ons bier op te drinken.


De Berlijnse stadscamping had ondertussen meer weg van een legerkamp, waarin wij als Nederlanders een soort neutrale zone vormden tussen de tenten van de Denen en hun zelfbenoemde aartsvijanden, de Zweden. Nu hebben de Scandinaviers veel talenten, zoals het vervaardigen van knäkebröd en.. eh, wel andere dingen - maar als drankspelletjes ooit worden opgenomen in het Olympische programma acht ik de kans klein dat er ooit een hoogblonde Zweed met de gouden plak aan de haal gaat. Het feit dat ze doorgaans de alcoholtolerantie hebben van een 98-jarige leverpatiënt weerhield de overmoedige pseudo-ariërs er uiteraard niet van ons uit te dagen tot een drinking contest. Uiteraard een vergissing van catastrofale proporties van hun kant, maar aangezien mijn pogingen tot toenadering bij de Duitsers waren mislukt kon ik evenwel vriendschap sluiten met onze noorderburen. Sterker nog, het leek me lastiger om geen vriendschap met ze te sluiten. Bij dergelijke warme, sociale en tolerante types is het tenslotte nagenoeg onmogelijk om ze tot vijand te maken.

 

,,Cheers Dutch people, this is Swedish spirit'', verklaart de opperzweed even later triomfantelijk terwijl hij zijn bierflesje opheft. ,,Goh, en ik maar denken dat 'Swedish spirit' betekende dat je je in tijd van oorlog overgeeft voordat het eerste schot is gelost'', sneer ik onmiddelijk. Ik meende even op de achtergrond het geluid van brekend glas te horen, maar dat was vast de wind. Onder de spelregels van de Zweden worden er om beurten speelkaarten getrokken en staat het nummer op de kaart voor het aantal slokken bier dat je aan je medespelers cadeau mag doen. Toiletbezoek is alleen toegestaan als je een vrouw trekt. Onder dit systeem is de bierconsumptie per speler per uur ongeveer even hoog als wanneer je met open mond onder een traag druppelende biertap gaat liggen. Hetgeen wil zeggen dat de Scandinaviers na een kwartier al niet meer op hun benen konden staan terwijl wij Nederlanders sneller dronken hadden kunnen worden door gewoon naar de bierflesjes te staren en onszelf wijs te maken dat we af en toe eens een slok namen. Het placebo-effect, so to speak.


Ondertussen waren de Zweden wel zo vriendelijk om ons één van hun drankliederen te leren. Echt moeilijk was dat niet, omdat de Zweedse 'alco-pop' vooral neerkomt op met je vuist op tafel beuken en ,,bash, bash, bash'' schreeuwen met de verbale dynamiek van een gorilla die zojuist in een berenval is gaan staan. We overwogen hen ook een tijdsloze Nederlandse klassieker te leren, maar goddank kon niemand (zelfs in lichtelijk benevelde toestand) 'Bier en Tieten' de strot uit krijgen.


Terwijl ik mezelf ondertussen vermaakte door me stilletjes af te vragen of ik bij terugkomst in Tilburg een gestreept of geruit vloerkleed moest kopen (en de rest van de Tilburgenaren ongetwijfeld soortgelijken innerlijke monologen hielden) begonnen de Duitse dames uit het entourage van Tobias steeds benauwder te kijken, hetgeen wellicht iets te maken had met de rivieren van bier die hun keelgat passeerden. Wat een waardeloze studenten, dacht ik nog bij mezelf (ik onderbreek het schrijven nu een momentje voor wat veelzeggend gegrijns en een high five met mezelf).

 

 

 

Uiteindelijk bleek dat de vrouwelijke inborst nauwelijks is veranderd sinds we dankzij Eva op hardhandige wijze uit het Hemelse Centre Parcs zijn verwijderd. Dit beeldige Duitse duo, dat Tobias uíteraard volledig in zijn zak had, bleek namelijk iets jonger te zijn dan ze aanvankelijk hadden aangegeven. Nu zeg ik niet dat Toby niet de ultieme womanizer en een God onder de Mannen is (integendeel, heb je zijn fraaie kaaklijn wel eens mogen bewonderen?), maar als je een voorliefde hebt voor minderjarige meisjes weet je nu in elk geval wie je om advies moet vragen. Het gevolg van de amoreuze agenda van zekere reisgenoten was dat we twee minderjarige schoolmeisjes vol drank hebben gegoten en tot lang na hun bedtijd op de camping hebben laten verblijven. Bovendien hebben ze door onze schuld sesamstraat gemist. Dat dit kwalijke gevolgen had voor ons karma-saldo bleek overigens pas in Kopenhagen.

Nu is leedvermaak uiteraard de laagste vorm van humor, maar ik betrap mezelf erop dat het onmogelijk is om niet te glimlachen bij het beeld van één van deze kirrende tienermeisjes die in de zesde versnelling naar het onsmakelijke campingtoilet stormt. Laat ik daarom maar afsluiten met een welgemeend 'gnagnagna'.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

The Roadtrip (Part 1) - The Hitchers17/7/2008

Het is de officiële backpacker-sport om je te beklagen over je eigen thuisland terwijl je de plaats waar je op dat moment toevallig een biertje zit te drinken de hemel in prijst. Al heb je je tent opgezet in een Birmees concentratiekamp, de locals zijn per definitie beter volk dan de kwaadwillende, reactionaire zuurpruimen die je thuis hebt achtergelaten. Al kent iedere regel haar uitzonderingen, ontdekte ik toen we een tweetal bevallige Amerikaanse lifters oppikten.

 


Het tweetal sprak ons aan op een Deens tankstation en informeerde of we toevallig richting Duitsland gingen. Dat was het geval, maar helaas was er in onze veel te volle auto (vijf mannen plus bagage) niet eens genoeg plaats om (om maar een voorbeeld te noemen) een voor vervolging vluchtende cavia op te pikken, laat staan nog eens twee menselijke passagiers met kingsize backpacks en andere bagage. Met de kille onverbiddelijkheid van een huisjesmelker die zijn vrouwelijke huurders in natura laat betalen, stuurde Fred deze Karen en Yulia dan ook terug naar waar ze vandaag waren gekomen. Vol is vol, was onze gemeenschappelijke conclusie. Bovendien was het een grote parkeerplaats, ze moesten maar iemand anders aanklampen.

 

,,Zou je misschien iets naar rechts kunnen leunen?’’, kreun ik ongeveer vijf minuten later tegen de blondine die met haar loodzware backpack inmiddels half bij me op schoot zit. Ondertussen doe ik verwoedde pogingen om mijn vermogen tot het krijgen van kinderen veilig te stellen door haar bagage weg te loodsen uit de no-go area rond mijn scrotum. Het hoofd van haar reisgenoot steekt als een soort onkruid uit de bagageruimte, waar ze zo ongeveer levend is begraven tussen de Alpen onder de tassenbergen. Fred en Arno maken ondertussen op een geheel nieuwe manier kennis en zitten zo dicht als op elkaar gepakt dat ze plekken ontdekken waar zelfs hun partners niet aan mogen zitten. De dames hebben hun lift vooral te danken aan het feit dat ze in Tobias een handige pleitbezorger hadden gevonden. King-of-Hitchers Toby, nooit te beroerd om een mede-lifter (en dan vooral een mede-lifter met een aangename cupsize) te hulp te schieten, was na het wekenlange Catan spelen uitgegroeid tot een specialist op het gebied van psychologische oorlogsvoering. ,,Kijk ze daar nou eens zielig in de regen zitten’’, riep hij melodramatisch terwijl hij veelzeggend naar twee ineengedoken, meelijwekende hoopjes mens aan de kant van de truckersparkeerplaats knikte. Op het moment dat ik er achter kwam dat dit niet onze lifters waren (die stonden honderd meter verderop bij de snelweg) was het al te laat, en moest ik verwoede pogingen doen om de elleboog van mijn buurvrouw uit mijn gezicht te houden.

 

Omdat ik geen drie uur in stilte wilde lijden deed ik mijn best om een gesprek aan te knopen met Karen. Iets dat de nodige finesse vereiste, want wanneer ik mijn mond open deed om iets te zeggen liep ik het risico dat haar neus een uitval zou doen richting mijn keelgat. Iedere keer dat er op de achterbank ook maar iets bewoog (of wanneer we iets te snel door de bocht gingen) werden we namelijk dichter op elkaar gedrukt dan Haagse forenzen in de ‘veewagens’ van de NS.

 

Ondanks het ruimtegebrek begonnen mijn buurvrouw en ik al snel aan het verplichte begroetingsritueel voor reizende twintigers. Het omlaaghalen van het eigen land en het ophemelen van het Utopia waar je gesprekspartner onvermijdelijk vandaan komt. Dit ritueel werkt prima met vrijwel iedere nationaliteit, maar niet als een Hollander en een Yank aan de praat raken.

Als Nederlanders zijn we namelijk bijzonder trots op alles wat in de rest van de wereld (en dan in het bijzonder in de VS) als immoreel en strikt verboten wordt gezien, maar wat iedereen in ye old country (ok, iedereen behalve Donner) ziet als een verworvenheid die heiliger is dan de bijbel. Amerikanen hebben daarentegen altijd de neiging om hun excuses aan te bieden voor het feit dat ze uit The States afkomstig zijn en gaan daarbij soms diep door het stof.

 

Na een tirade van enkele minuten over de vermaledijde Amerikaanse claimcultuur (ook haar familie was op basis van een tamelijk dubieuze aanklacht voor de rechter gedaagd) deed ik mijn uiterste best om de kritiek van beroepslifter Karen af te zwakken. ,,Eh, dat is inderdaad conform alle heersende stereotypen over Amerikanen, maar ik weet zeker dat die zwaar overdreven zijn’’, probeerde ik braafjes. ,,Nee, nee. Het is allemaal kut in de U.S of A’’, verzekerde ze me, waarna ze mijn trommelvliezen danig belastte met een felle aanval op de fascistoïde overheid in Washington die het haar burgers had verboden om uit vuilnisbakken te eten. Intrigerend als dit zijn mag, het heeft toch altijd iets gênants om iemand zo te keer te horen gaan over zijn of haar moederland.

 

Gelukkig bleek mijn redding nabij, want deze maatschappijkritische blondine bleek zich te specialiseren in Afrikaanse politiek. Het gros van het Westen ziet het ‘donkere continent’ als een onzalige plaats, waar de inwoners hun tijd doorkomen door stoelendans te spelen met machetes. Ik heb echter een iets optimistischere visie (niet ophouden met lezen, ik beloof dat ik er niet over zal uitweiden) en vond het een genot om haar gedurende de uren dat ze naast me zat uit te horen over haar kijk op zekere politieke trends in the coconut-continent. Er gaat immers niets boven stimulerende conversatie op niveau om je eigen cognitieve groei naar een hoger niveau te tillen, dacht ik tevreden. Een visie waar mijn reisgenoten het ongetwijfeld mee eens zijn. Ja, deze backpackers gaven ons de unieke mogelijkheid om onze intellectuele horizon te verbreden op manieren die ik voorheen niet voor mogelijk had gehouden.

 

,,Dude, je kon haar tepels door haar bloes heen zien, echt waar’’, klinkt het vijf seconden na het vertrek van de lifters vanaf de voorbank. ,,Volgens mij had ze geen BH aan’’, doet mijn buurman een duit in het zakje. Goed nieuws voor de biologen onder ons, de Neanderthaler is niet uitgestorven. Hij leeft onder een schuilnaam rustig verder in Tilburg. Al is dit vermoedelijk vooral mijn ergernis die spreekt. Wat voor man gaat nou zo op in een conversatie dat hij vergeet het lichaam van zijn gesprekspartner te begluren? Het leven is niet eerlijk. Ik krijg leestips, zij krijgen een erectie. Laat de Masculiene Bond voor Testosteronrijke Rood Vlees Eters het maar niet horen.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

What's Hot and what's Not in the Land of the Faithfull? (27/3/08)28/3/2008
Nadat zijn dominee zich negatief had uitgelaten over de American Dream (in de VS een religie op zich), kwam de Amerikaanse presidentskandidaat Barack Obama een tijdje geleden in politiek zwaar vaarwater terecht. Het was tenslotte zijn spirituele coach die daar in een kerk ''God damn America!'' stond te brullen. Na het zien van de volledige speech van deze dominee Wright snapte ik onmiddelijk waarom het Christendom in de VS nog altijd zo populair is. Het bezoeken van dergelijke preken is een stuk goedkoper dan de bioscoop, en bovendien een stuk vermakelijker. Nee, dan de zoutloze priesters in Nederland die keurig van de jonge jongens afblijven en braafjes om het onderwerp 'hel en verdoemenis' heenzeilen. In plaats van het publiek te vermaken met donderpreken (en af en toe eens een wonder te verrichten bij een ingehuurde figurant in de zaal) dwingen ze ons om in echte polder-stijl urenlang mee te blaten met de andere zingende kerkgangers. Die kunnen natuurlijk evenmin toon houden, waardoor je al snel het gevoel krijgt dat je in een soort idols voor senioren terecht bent gekomen. Vooral als dat verschrompelde mannetje met zijn looprek besluit dat het een goed idee is om te gaan freestylen met zijn mondharmonica. In de VS heb je dergelijk muzikaal leed niet. Daar dragen de goedgetrainde kerkkoren hippe, quasi-religieuze popmuziek voor. ,,I love Jesus, but I also love to buy shoes. Yeah! Praise the Lord!'' Zeg nou zelf, dat is toch allemaal een stuk herkenbaarder voor de gemiddelde god-vrezende Yank.

'Jenssen het Medium'

De jaren waarin de kerk pretendeerde antwoorden op alle levensvragen te hebben zijn ook al voorbij. Het is dan ook niet verwonderlijk dat mensen tegenwoordig massaal afstemmen op programma's als Char het Medium. Mocht Jenssen ooit claimen contact te hebben met de 'gene zijde', dan gaan de kijkcijfers natuurlijk helemaal door het dak. Hapklare neo-religie (lees: occultisme onder het toeziend oog van prada-dragende part-time hogepriesteressen), thuisbezorgt door televisie en internet blijkt een gouden concept te zijn. Waarom zou je als gelovige nog de moeite nemen om helemaal naar de kerk of moskee te gaan, als zoveel andere godshuizen gewoon webcams ophangen? Waarom zou je nog knielen voor een strenge god, als je er ook gewoon zelf één kan bedenken? www.askbuddyjesus.com en ietsisme, dat lijkt de toekomst van het Christendom te zijn. Al zijn ietsisten toch een beetje de biseksuelen onder de religieuzen: ze worden gezien als atheïsten die nog uit de kast moeten komen.  

'Christianity? That's like, so ten minutes ago..'

Want face it, als Christen ben je tegenwoordig toch een soort loser. Ongeacht hoe gematigd je bent, als je ervoor uitkomt dat je wekelijks naar de kerk gaat, nemen mensen bijna automatisch aan dat je een stoffige SGP-adapt met een vakantiehuisje op de Veluwe bent. Hoe anders was het vroeger. Toen organiseerde de kerk nog wel eens leuke groepsreisjes naar het heilige land. En als je onderweg een moslim zag, stak je hem neer en gapte je zijn land. Vergelijkbaar met het moderne benzine-en-sigaretten-toerisme naar Luxemburg. Ook werd je tijdens de hoogtijdagen van de kerk nog wel eens in de gelegenheid gesteld je vervelende buurvrouw op de barbeque te gooien (mits ze een zwarte kat of een bezem in huis had). ,,Sanctus! Dominus!''

Tegenwoordig zijn alle hippe twintigers Boedhist of Atheïst, dat is immers een stuk vrijblijvender en cosmopolitischer dan al die monotheïstische religies. De islam is onder jongeren dan weer erg populair. Een prima manier om je af te zetten tegen je PVV-stemmende, swastika-minnende ouwelui. Vergeet vetkuiven, kettingroken en scooters, door een burka aan te trekken haal je je pa pas echt het bloed onder de nagels vandaan.

Wie zich niet kan vinden in een bestaande religie, mag er in de 21e gewoon zelf één bedenken. Dat is nog lucratief ook. Met vaandeldragers als Tom Cruise en John Travolta krijgt zelfs de science-fiction variant op de bijbel van L. Ron Hubbert de nodige aandacht. Het zou me overigens niets verbazen als ook George Lucas lid van Scientology is. Het apparaat dat in die kerk wordt gebruikt om je 'verlichtheidsniveau' te meten lijkt namelijk verdacht veel op het apparaatje dat de Jedi in Star Wars gebruiken om te kijken hoe dicht iemand tot The Force staat.
Persoonlijk ben ik tot mijn huidige geloof gekomen door de wijze woorden van Woody Allen: ,,Well, I used to be a Yew, but I converted to narcisism. Now I can eat everything!''
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Good times with bloedcapsules (Birthday Chronicles part 2)12/3/2008
Homo-erotisme is één van mijn favoriete termen. Het klinkt gewoon zo lekker sleazy en is breed toepasbaar. Het feit dat ik zondagochtend naast een half-naakte man ontwaakte in een vochtige fietsenkelder, is dan ook een uitstekende aanleiding om opnieuw met deze bejubelde term te schermen. Maar laat ik bij het begin beginnen. Enige tijd geleden besloot Tobias een gigantische bulls-eye op zijn voorhoofd te projecteren, door aan te kondigen dat hij een verjaardagsfeest wilde geven op zijn woonboot in Utrecht. Daarna hoorden we urenlang niets anders dan het geluid van messen die geslepen werden, en aan het Tilburgse front liepen we allemaal rond met een manische grijns op ons gezicht. It was on.

Een paar dagen voor het feest van Tobias was mijn verjaardag al gekenmerkt door een overdaad aan geniale cadeaus, maar een stuitend tekort aan practical jokes. Al was Simon wel zo vriendelijk om een lullig aanplaksnorretje te geven (,,zo'n Mexicaanse pornosnor is veel te cool voor je.''). Jannes doneerde veertig tot vijftig B-films en garandeerde zo dat de fans van Don 'De Draak' Wilson hun huis de komende tijd niet meer uit hoeven te komen. Geestig genoeg natuurlijk, maar verre van gemeen. In een wanhopige poging de sfeer toch nog voor iedereen te verpesten, besloot ik mijn gasten te dwingen om bij het bowlen passende nicknames te kiezen. Gevolg was dat ik de baan op ging met 'Dasista', 'Kwak', 'Furdi', 'Pink Fury', 'Race Eend','Miss Bowling', 'James' en 'Mr Evil'. De King of Cool was natuurlijk als vanouds B. Kaiser, die helaas pas naderhand leerde dat het níet de bedoeling was om de kegels met de bal te ontwijken, maar in elk geval beschikte over de beste nickname.
 
Ik zou trouwens ook met gepast leedvermaak willen vermelden dat Maikel, ondanks het volgen van een rigoreus trainingsprogramma op de Wii (Wiiiiiiii!) geen kegel heeft geraakt. Hoewel zijn lage score vooral het gevolg is van het enthousiasme waarmee Fred aan onze stoelpoten stond te zagen. ,,Over the fucking line. Mark a zero, Tom!'' Spannender dan dit werd de avond niet, al kan dat ook iets te maken hebben gehad met het feit dat ik in een hoekje lag te snurken.

Het feest van Toby kwam twee dagen later ook traag op gang. Het werd allemaal pas echt vermakelijk toen de voormalige beroeps-cynicus, thans koningin der kleinburgelijkheid (ze doet aan olieverven) Marie kwam opdagen. Het leuke aan Maria is dat ze zich altijd zo snel aangevallen voelt, dus als je weet op welke knoppen je moet drukken (hint: niet de grote rode aan de voorkant, dat is haar neus) hoef je je nooit te vervelen. Marie pesten is overigens wel op eigen risico. Volgens mij draagt ze in haar handtas een ijspriem met zich mee. Naar goede gewoonte was ik weer niet in de gelegenheid om met Ellen te praten. ,,He Tom, ik ga nu weg. Maar wat ik je nog wilde vragen..'', waarop een vragenlijst volgde die zijn gelijke niet kent. Als ik er schriftelijk antwoord op moet geven ben ik een week bezig, maar ik wil er nu wel alvast mee beginnen. Mijn bloedgroep is A negatief en nee, dat is niet waar een stoelpoot voor bedoeld is. Als je er per se op die manier mee wil gaan hobbyen, moet je het ding eerst laten steriliseren.   

Hoogtepunt van de avond was het geven van de cadeau's. Hierover had ik afspraken met Marie gemaakt. Zij zou een 'leuk' kado voor hem kopen, terwijl Simon en ik gingen voor een meer sadistische insteek. Met andere woorden: zij had een bierpaket voor hem gekocht, terwijl wij de biografie van Justin Timberlake en de boekjes 'theezakjes en prismastempels', 'bling bling voor je mobiel' en 'pret met 3D fluweelkaarten' hadden ingeslagen. Het contrast tussen de cadeau's was echter zo groot dat het me leuker leek om te doen of het door Maria meegebrachte luxe bierpaket voor mij was bedoeld. Ze was immers niet op mijn verjaardag gekomen. Sneuheid alom, natuurlijk. He Toby: dit is voor die tien Jennifer Lopez dvd's die je me vorig jaar hebt gegeven. You just got served, beotch.

Nerdy Ramblings (en bloedcapsules!)

Het was de tweede dag van het zoveelste feest van Toby, tevens de eerste week van de derde maand van het zevende jaar van de Age of Corndogs en het jaar waarin de Bulldog de Chiwawa verving als mijn favoriete prooi tijdens het maandelijks jachtweekendje in Drenthe (als we nu ook nog met shotguns het bos in mogen, ben ik een gelukkig mens). Het was bovendien rotweer. De regen viel met bakken uit de hemel en frustrerend genoeg was de wind net niet sterk genoeg om de postbode met fiets en al het kanaal in te slingeren (iets waar ik al uren lang voor het raam op zat te wachten). Zo haal je natuurlijk helemaal geen rendement uit je lentestorm. Om mijn dag nog verder te vergallen, zaten de mannen als een stel willoze zombies Tekken te spelen op de playstation. Zelfs een nijpend tekort aan levensmiddelen was geen reden om even te pauzeren. Dankzij de combinatie hondenfluitje (Pavlov effect) en mobiele telefonie, vond Tobias namelijk onze dierbare vriendin Maria bereid om de orkaan te trotseren en met gevaar voor eigen leven Turkse pizza's te halen. Bedankt Marie.

Om haar te bedanken voor bewezen diensten, besloot ik tijdens het eten de bloedcapsules in te zetten. Eerst doen of je stikt in een botje, om vervolgens in ebola-stijl een tafelgenoot bij de keel te grijpen terwijl er bloed uit alle lichaamsopeningen spuit. ,,Help..me..urgh''
Ik zag mezelf al in een oceaan van bloed in elkaar zakken. Een vooruitzicht dat zo fantastisch is dat je er bijna seksueel opgewonden van zou raken. Zoals helaas maar al te vaak het geval is bij cult-artiesten als mezelf (*kuch*proest*) was het script geweldig, maar lieten de special effects het afweten. Ik kan jullie in elk geval vertellen dat het melodramatisch ter aarde storten prima verliep, maar dat er geen liters bloed in een capsule van twee bij vier milimeter zitten. Darn.

Inmiddels had Simon zijn hart verloren aan de PS2 van Toby, en dát kon natuurlijk al helemaal niet goed gaan. ,,Those with consoles game in shame, Simon'', probeerde ik hem nog te waarschuwen, maar het mocht niet baten. Was 'Siem' ooit nog een goed mens, thans predikt hij de evangelie der consoles. Nerdisme als Ietsisme, tegenwoordig is niets meer onmogelijk. Zoals Yeats al schreef: ,,The best lack all conviction, whereas the worst have bought a playstation.'' Mocht je Siem op straat tegenkomen, benader hem dan vooral niet zelf. Ik heb de ninja's al ingeschakeld, maar helaas is er een wachtlijst. Je zou bijna zeggen dat half Tilburg op de dodenlijst staat. Moment, er tikt iemand tegen het raam..
 
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

CineTom: De meest BIZARRE filmmonsters12/3/2008
1) The Pinata(!) (Pinata Survival Island)
Is dat even pech hebben. Uitgerekend op het eiland waar een ploeg zuipende, neukende en cannabis-rokende studenten is neergestreken blijkt een demonische pinata rond te waren. Ja, dat lees je goed. Een pinata. De antieke snoepzak blijkt over een uitstekende slachtofferkeus te beschikken. Eén van de eerste mensen die gillend aan stukken wordt gescheurd is namelijk de acteur die Harry Kim speelde in Star Trek Voyager. ,,Run for the hills. The pinata is coming!''

2) The Nun (The Nun)
Geloof is zelden een betrouwbare bondgenoot voor karakters in horrorfilms. In 'Dracula2000' veegt de oppervampier ceremoniël zijn gat af met de bijbel (,,Propaganda!''), in 'Blood: the last vampire' blijkt het noemen van de naam van de zoon van god goed te zijn voor enkeltje naar pierenland, in 'Vampires' staat de in het gezelschap van vampierjagers verkerende priester zo'n beetje bovenaan de dodenlijst van de Ondoden en in The Nun blijkt de titelgeestelijke (niet geheel verrassend) zelf een actieve rol te spelen in het naar het hiernamaals sturen van haar kudde. Deze Spaanse film neemt zichzelf iets te serieus om echt vermakelijk te zijn, maar dat neemt niet weg dat de non zelf een hoop goedmaakt door te spelen met haar eten. Bijvoorbeeld in een scene waar een onschuldige deerne zich even omdraait, en je op de achtergrond heel sneaky The Nun voorbij ziet sluipen. Fun for the whole family.

3) Doctor Satan (House of a Thousand Corpses)
Hoewel zijn naam anders zou doen vermoeden, blijkt Herr Doctor zelf een nogal timide mutant te zijn, die slechts korte tijd in beeld is. De route die iemand moet afleggen om de goede geneesheer te bereiken is overigens niet aan te bevelen. De enige persoon die in de film Dr. Satan weet te bereiken is eerst door een stel hobbyende hillibies in een grafkist naar de bodem van een put gestuurd. ,,Burried in a nameless grave.'' Fuck yeah!

4) The Hamburger (The Mad)
Als een stel vakantie vierende yuppen weet te ontsnappen aan het legertje ondoden dat ze op de hielen zit, denken ze dat ze het ergste nu wel hebben gehad. In de keuken van het door zombies omsingelde restaurant treft de (cannabis rokende) cast echter een nieuw soort vijand. Mensetende hamburgers! ,,I thought I was in love with him, but when that hamburger started eating his face, I just knew our relationship had no perspective'', verzucht één van de personages later.

5) The Bong (Evil Bong)
The Bong is de sinistere hoofrolspeelster in misschien wel de slechtste film uit de geschiedenis van de B-cinema. Het is een ongeschreven horror-regel dat je slecht aan je einde komt als je je in een horrorfilm vergrijpt aan drugs. Evil Bong is wat dat betreft geen uitzondering. Nadat The Bong je naar een droomwereld vol schaarsgeklede vrouwen heeft gestuurd, vergrijpt de snode waterpijp zich aan je grijze massa. ,,Kids, don't do drugs. They'll eat your brains, mkay?''

6) Critters (Critters)
Ik heb de films zelf nog niet gezien, maar volgens Simon zijn deze vleesetende haarballen uit de ruimte zeker de moeite waard. Als je pruik aan je hersens begint te sabbelen, weet je dat de Critters onder ons zijn.

7) Santa Claus (Santa Slays)
Denk je dat de kerstman een vriendelijk, vrijgevige dikzak is? Guess again. In werkelijkheid gaat het om de met een ijspegel bewapende zoon van Satan, die door een verloren wederschap gedurende duizend jaar zijn beste beentje voor moest zetten. Die periode zit er nu op. Hohoho.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

CineTom: Best of Arnold12/3/2008
Commando
Seksueel getinte opmerkingen aan het adres van de minderjarige dochter van Der Arnold blijven natuurlijk nooit onbestraft. ,,You're a funny man. I'll kill you last'', belooft de Oostenrijkse spierbundel een vijand. Woorden die hij even later terugneemt, als de grappenmaker letterlijk op de rand van de afgrond staat. ,,Remember I said I'd kill you last? I lied'', aldus de olijke klerenkast, vlak voordat zijn slachtoffer de bodem van het ravijn tegemoet gaat. Wanneer hij even later terugkeert naar zijn vriendin, wil die natuurlijk weten waar de gangster is gebleven. ,,I let him go'', grapt Arnold. Honorable mention: wanneer zijn sidekick zich na een panisch monoloog (dat veel te lang duurt) tot Arnold richt met de vraag ,,So are you going to tell me what's going on?'', reageert hij simpelweg met ,,no''. Je ziet het van mijlenver aankomen, maar het blijft onverminderd grappig.   

The Running Man
De beste one-liners van Arnold zitten allemaal in The Running Man. Een film waarin we ons na iedere sterfscene op een kwinkslag van de governator mogen verheugen. ,,Need a light?'', informeert hij bijvoorbeeld vriendelijk als één van zijn met vlammenwerpers bewapende tegenstrevers met een lekkende gasfles zit. Een onvermijdelijke explosie later steekt hij nog even zijn hoofd om de hoek van de deur. ,,What a hothead'', grijnst hij. Op een ander punt in de film zaagt hij één der schurken doormidden met een kettingzaag. ,,What did you do with him?'', vraagt zijn partner even later. Arnie: ,,He decided to split.''

Total Recall
Arnold Schwarzenegger in een congsie met Paul Verhoeven. Dat moet toch wel een geniale film opleveren?  Total Recall heeft een nogal lage one-liner dichtheid, maar is tevens één van de meer intelligente en vermakelijke Arnie-films. De Oostenrijker is op zijn best als hij er noodgedwongen twee secondes aan emotie uit moet persen. Wanneer de snode machtshebbers van Mars de lucht beginnen weg te pompen uit woongebieden, reageert Arnold met een emotioneel: ,,Give these people air!'' Wie tijdens deze scene het geluid niet aan heeft staan, zal vermoedelijk concluderen dat de spierbundel zich beklaagt over darmklachten. Een mindere one-liner passeert de revue als Arnie zijn vrouw de betekenis van ´for better and worse´bijbrengt. ,,But honey, we´re married´´, probeert ze nog. ,,Consider this a divorce'', gromt de governator voordat hij haar vol lood pompt.     

Predator
Op de meest vermakelijke scene in het verder nogal bloedloze Predator, hoeven we na het begin van de film slechts enkele minuten te wachten. Dan vallen Arnie en zijn tot op de tanden bewapende homies een rebellenkamp aan. Waarom zijn commando-team het grote geschut meesleept is overigens onduidelijk. Een enkele kogel uit de tamelijk lullige proppenschieter van de spierbundel blijkt namelijk al voldoende te zijn om een compleet gebouw of voertuig de lucht in te sturen. Opvallend genoeg profileert Arnold zich in de eerste instantie als pacifist, al kan de volgende scene het beste in de trailer worden bekeken. Op zijn (van alle zelfspot ontdane) woorden ,,We´re not killers, we´re a rescue force'', krijg je dan namelijk te zien hoe één van zijn handlangers een gigantische mini-gun in stelling brengt. Onze held is in deze film overigens vriendelijk genoeg om zijn vijanden van advies te voorzien. ,,Stick around'', grapt hij bijvoorbeeld tegen een militant die hij zojuist aan zijn mes heeft geregen.   

True Lies
Twee van de beste Arnold one-liners vinden we in de spionage-comedie True Lies, waarin Arnold zonder al te veel succes probeert door te gaan voor een saaie kantoorpik. Wie de spierbundel in een lichtere rol wil zien kan dan ook beter naar The Sixth Day kijken, waarin hij een parodie op zichzelf neerzet met opmerkingen als ,,I may be back'', tegenover een gladde verkoper. ,,Oh, he'll be back'', concludeert de Wal-Mart achtige loonslaaf vervolgens. True Lies is niet minder stupide, maar wel wat cartoonesker. Als een mede-spion hem zijn trouwring aangeeft, reageert Arnold met een high five en de opmerking ,,what a team!'' Mijn favoriete Arnie one-liner aller tijden. Wanneer er tegen het einde van de film een terrorist aan één van de raketten van zijn harrier hangt, neemt Arnold afscheid met de legendarische woorden ,,You're fired.''  

The Last Action Hero
Als filmmakers één ding van Terminator 2 hadden moeten leren, is dat je geen irritante tiener als sidekick voor Arnold moet casten. Toch is 'Last Action Hero' beslist de moeite waard. Al is het alleen maar om de Hamlet-scene, waarin een in een harnas getooide Arnie zich met twee Uzi's een baan door zijn ouderlijk kasteel schiet. ,,Oh Claudius. You killed my father. BIG mistake'', aldus de klerenkast. ,,To be, or not to be'', vraagt hij zich even later in een zeldzaam poetische bui af. Het antwoord laat zich raden. Last Action Hero is een film die je binnen een half uur kan afzetten.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

,,Morbid and creepifying I don't mind, as long as it's cunning'' (birthday chronicles - part 1)5/3/2008
Er is geen enkel goed idee dat niet structureel verbetert als je er het label 'cunning plan' opplakt. Al moet ik toegeven dat de meeste Tilburgenaren mijn schemes pas als zodanig zouden bestempelen als deze bedekt met 'I'm a cunning plan'-tatoeages en getooid in een felgele bermuda (voorzien van het officiële cunning plan-logo) het podium van Idols zouden beklimmen, om na een korte breakdancesessie positief commentaar van Gordon te ontvangen. Enfin, nu het verjaardagsseizoen is aangebroken, is er buiten een accuut tekort aan liquide middelen (lees: feesten is duur) ook een stijgende vraag naar snode plannen. Aangezien ik, naast beroepsbroddelaar en falende verslaggever, ook parttime-psychopaat (mijn motto: emotie is een keuze) op mijn businesscard heb staan krijg ik dan ook veel telefoontjes van rancuneuze locals die nog wel een appeltje met iemand te pellen hebben.

Sinds jaar en dag is het namelijk traditie om elkaar zo slecht mogelijke cadeau's te geven, om vervolgens met een paar flessen drank door het toiletraampje te vluchten en zelf een feestje te bouwen. Op deze manier verloor ik vorig jaar niet alleen drie kratten bier, maar ook mijn DVD-speler, wekkerradio en mijn Bengaalse Bergparkiet, Benny. Daar kreeg ik overigens wel een voor twee maanden geleased doosje lucifers voor terug. Het feit dat de helft van de lucifers al gebruikt waren en het ding was ingepakt in een oude krant (die kennelijk ook voor fish n' chips was gebruikt) was overigens wel een aderlating op mijn dankbaarheid. Daarnaast doneerden Tobias en Tjerk vorig jaar een half dozijn Jennifer Lopez films uit eigen collectie en ziet Marie het geven van cadeau's als de meest verderfelijke vorm van kapitalisme. We waarderen het dan ook enorm dat ze ieder jaar dankbaarheid veinst als wij voor haar knielen en haar het goud, de wierrook, de mirre en de Maria Carey CD aanbieden. Zelf sloegen we terug door Ivo onder meer klassieke martelhorror uit de jaren zeventig te geven.

Het eerste slachtoffer van 2008 was Simon. Een welwillende en goedopgevoede jongeman waar niemand redelijkerwijs een probleem mee kan hebben, toch? Dit is ten dele juist, maar helaas is 'Siem' ook een naieve dwaas die dankzij het missionariswerk van Jannes nog altijd oprecht meent dat de wereld op de rug van een schildpad ligt. Met andere woorden: alsof je snoep steelt van een baby. Omdat hij al jarig was geweest, besloten we een surpriseparty voor hem te geven. De eerste feestcommissie bestond uit Jannes (''Pratchett is wel een Profeet!''), Kim (morbid and creepifying) en my own witty self. De rolverdelingen waren onmiddelijk duidelijk. Kim en Jannes deden mee omdat ze zulke geweldige vrienden van de jarige zijn, en ik vervulde mijn rol omdat ik bloed rook en Simon pesten goedkoper was dan een film huren. De meer triviale details (gastenlijst, drank) kon ik gelukkig neerleggen bij mijn mede-samenzweerders. Zelf nam ik het plannen van PJ's (Practical Jokes) op me. Omdat de klassieke paardenhoofd-in-bed grap een beetje oud begon te worden, werd het tijd voor iets ambitieuzers en feestelijkers. Sommige mensen krijgen op hun verjaardag een fles whiskey, een ander krijgt misschien een exotisch dier en Simon kreeg een eigen stalker.

Het voorbereiden van die grap was een beloning op zich. Het plan was om een schitterend verpakt cadeau op zijn bed te deponeren. Dat zou bestaan uit een schattig (maar tamelijk morbide) anoniem gedicht, veel rozen en.. een varkenshart. Ik hoef niet te zeggen dat het voorbereiden van die operatie een beloning op zich was. Met name het gezicht van de slager waarbij ik het hart kocht sprak boekdelen. (,,Maakt u zich geen zorgen. Het is voor puur religieuze doeleinden - gnagnagna'') Ronde twee bestond uit een plastic vinger op zijn  cheeseburger. Maar aangezien ik hem niet gorgelend en schuimbekkend ter aarde wilde zien storten voordat zijn cadeau had uitgepakt, besloot ik dit deel te schrappen. In ronde drie mocht hij zich verheugen op tien pizza's (lees: lege pizzadozen) en een rekening van tweehonderd euro. Onder perfecte omstandigheden had ik een bekende de pizzakoerier laten spelen, maar waar haal je zo iemand op korte termijn vandaan? Gelukkig vond ik in de medewerkers van McDonner gewillige, doch humorloze, handlangers. ,,Waarom doe je dit in godsnaam?'', wilde de manager van de fastfoodtent weten. Ik haalde mijn schouders op. ,,Omdat het omgelofelijk geestig is?'' Hij had niet verbijsterder kunnen kijken als ik hem om de hand van zijn dochter had gevraagd. Helaas blijkt dat je voor 12.50 euro geen al te bekwame handlangers koopt, maar gelukkig liep de operatie niet al te slecht af. Wel heb ik een nieuwvonden respect voor Doctor Claw en Fu Manchu. Goede handlangers zijn lastig te vinden. Tobias toonde overigens de bereidheid om ons 'stalkercadeau' van een extra macaber tintje te voorzien, door zijn vinger open te snijden en wat bloed over het gedicht te laten druipen. Daarna heb ik hem van zijn minion-status ontdaan, en hem gepromoveert naar Henchmen. Toby: congratulations.    
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

05/03 - And now for something completely different...5/3/2008
Wie dacht dat Hamas een single-issue partij was, kwam deze week bedrogen uit. De in een bijenpak getooide partijcoryfee Nahoul, trok voor het Palestijnse kinderprogramma Pioniers van Morgen naar de (nogal troosteloze) lokale dierentuin om de aan de buis gekluisterde kinderen iets bij te brengen over dierenrechten. De bezige bij besloot het lijden van de viervoeters duidelijk in beeld te brengen, en nadat hij klaar was met het aftuigen van onschuldig oogende poesjes, begaf de zwart-geel gestreepte knuffelextremist zich naar de andere kant van de zoo, om aldaar de leeuwen met stenen te bekogelen. De moraal van het verhaal? Zo moet het dus niet, lieve kijkbuiskindertjes. Het filmpje is (waar anders) te bekijken op YouTube. http://www.youtube.com/watch?v=o_zrpgl8O1U

Enger dan de jihad-predikende Nahoul (de opvolger van Mickey Mouse lookalike Farfour, wiens lichaam na een akkefietje met de Mossad in een ondiep graf is gedumpt), is de 11-jarige presentatrice van Pioniers van Morgen. Deze Saraa wil graag doktor worden, maar als dat niet lukt is martelaar een prima alternatief. Lovenswaardig dat de Hamas-jeugd al op jonge leeftijd bezig is met carriereplanning, maar aangezien de werkeloosheid in Gaza door jaren van boycots is opgelopen tot ongekende hoogten, is martelaar één van de weinige beroepen die straks nog openligt voor de kansarme jeugd. Je kan er in elk geval al je ambities in kwijt, want een explosievere loopbaan bestaat er niet. Iets waar Saraa zich kennelijk ook van bewust is. De 11-jarige had niet misstaan als hoofdrolspeelster in The Ring, want ondanks haar schattige voorkomen heeft ze de emotionele diepgang van een John Rambo. Glimlachend roept ze haar leeftijdsgenoten op braaf hun melk te dringen, lief te zijn tegen hun ouders en de 'smerige joden' met AK-47's of granaten uit de weg te ruimen. Het morele bankroet van de mensheid en het collectieve falen van de internationale gemeenschap komt dan ook nergens beter tot uiting dan in deze Palestijnse Sesamstraat. De enige persoon die je nog mist is Moefti Aart, een corrupte diplomaat die ontwikkelingsgelden in eigen zak steekt. Een beetje zoals de Palestijnse vader-des-vaderlands Yassar Arafat.  
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

28/1 - 'Need for Speed: the rural edition'28/1/2008
 
Een avondje karten in Utrecht bleek nog de nodige voeten in de aarde te hebben. Stadsgebonden snelheidsfanaten met een accute 'need for speed' wacht namelijk eerst een treinrit van vijf minuten en een wandeltocht over slecht verlichtte straatjes en door uitgestorven industrieterreinen. In een fabriekshal die niet zou misstaan in een documentaire van Jambers treffen we uiteindelijk niet alleen een kartbaan, maar ook de onderwerld van Maarssen. Een gehucht dat zijn stadsrechten uitsluitend te danken heeft aan het feit dat de Hema er ooit eens is neergestreken.
De gepimpte fabriekshal blijkt een veilige haven te zijn voor allerhande randgroeperingen. Zoals militante agrariers (boer Koekkoeks clan heeft er een recruiteringsbureau), radicaliserende rednecks, pisnijdige proletariers en klassieke onderwereldfiguren. Types met flassnorretjes, gleufhoeden en namen als 'Linke Loedje'. Met andere woorden: mensen die hun bestaansrecht verloren toen Flodder van de buis werd gehaald.

Nadat ik na een korte sanitaire stop de bar binnenloop, spot ik dan ook onmiddelijk een griezel met vettig haar en een gebotoxte blondine aan zijn arm. Nader onderzoek leert dat het om Tobias en zijn nieuwe vriendin Maloe (niet te verwarren met de populaire beer uit Jungleboek) gaat. Toby is niet de enige die het even niet meezit. Zo is Tjerk bij de ingang geweigerd omdat hij nog geen zestien zou zijn (waarop hij de portier liet aftuigen door zijn chauffeur) en maakt de grijns die permanent op het gezicht van Ralf geplakt staat niet alleen dat zijn tanden eruit beginnen te vallen, maar zorgt de extreme hoek waarin zijn mondhoeken zich krullen voor panische reacties bij de aanwezige kinderen, die menen dat The Joker onder ons is. Verder is Dimitri allergisch voor optimisme, is Maria nog steeds Maria en kom ik tot de ontdekking dat ik zelfs na ongeveer duizend euro aan rijlessen nog altijd de rijvaardigheden heb van een bijziende parkinson-patient. Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn kart sneller over de finish was gegaan als ze een baksteen op het gaspedaal hadden geplaatst en het stuur hadden vervangen door een hamsterwiel.

Eenmaal op de baan blijken de rednecks genadeloos te zijn. Deze ondergrondse races (in karts met een maximale snelheid van vijfig kilometer per uur) zijn voor Bubba & Co, de psychotische vakgenoten van boer Frans, duidelijk een manier om hun frustraties van zich af te rijden. Willen ze een beetje waar voor hun geld krijgen (het kost meer dan een euro per minuut), dan moeten ze hun gasbedaal alleen wel helemaal indrukken. Eenieder die dom genoeg is om niet tijdig de kant van de baan op te zoeken, mag kennis maken met hun bumpers.

Hoewel ik zelf een Mario Kart-veteraan ben, vind ik het lastig om mijn tegenstanders te verschalken als ik ze niet met hittezoekende schilden kan bestoken. Gelukkig ben ik niet de niet de enige die nauwelijks vooruit komt. Sommige aanwezigen blijken namelijk principieel tegen snelheid te zijn. Iets dat me de gelegenheid geeft om later op het station van Utrecht op een quasi-pesterige manier afscheid te nemen. ,,He Marie, als die roltrap te snel voor je gaat, kan je ook gewoon de trap nemen.'' Het zijn dat soort kleine opmerkingen die het leven de moeite waard maken.   
2 Comments | Post Comment | Permanent Link

11/01 - 'Here's Granny!'26/1/2008
De intocht van Maria (in Tilburg) was zoals gebruikelijk aanleiding voor een feestje van formaat. Dat is niet louter omdat we allemaal lid zijn van haar fanclub, maar ook omdat de inteeld in onze vrij gesloten gemeenschap inmiddels zulke vormen heeft aangenomen dat zelfs de komst van de postbode al reden genoeg is om champagnekurken de lucht in te sturen. In het geval van Marie is het bovendien een plus dat het niveau van haar geestelijke gezondheid sterk lijkt op het lokale gemiddelde. Ik hoef dus niet te zeggen dat haar bezoekjes doorgaans goed bezocht worden. Al is het alleen maar omdat we allemaal nog steeds over het heilige voornemen beschikken om haar te vertellen dat we in een dronke bui haar naam op onze onderrug hebben laten tatoeëren. Om alles in goede banen te leiden, is het dus verstandig om een gedegen planning te maken. Doorgaans zien die er ongeveer zo uit:

11.00 uur - Tom dient planning in.
11.01 uur - Aanwezigen bespotten en beschimpen Tom, en maken hem uit voor een neo-communist met een aan het sinistere grenzende fascinatie voor vijfjarenplannen.
11.02 uur - Aanwezigen bestoken Tom met rot fruit.
11.04 uur - Aanwezigen betalen Tom voor levering rot fruit. Iedereen gaat met een goed gevoel naar huis.

Om die reden (en omdat ik nieuwe kleren aanhad) besloot ik de planning niet langer als een voorstel, maar als een voldongen feit te presenteren. Dat resulteert in dit soort telefoongesprekken:

Ik (telefonisch): ,,..dus om twintig punt nul nul uur heb je een meet and greet met Maria. Om twintig punt nul drie uur escorteert Boris je naar de deur en wacht je in de louche tot de rest klaar is.''
Jannes: ,,Wie is Boris?''

Hoewel we heel Tilburg mochten verwachten (of in elk geval het deel dat binnen onze invloedsfeer valt), was er toch een grote afwezige. Toby uit Utrecht (niet zijn echte naam, ik respecteer zijn privacy) besloot zich namelijk te drukken. Een ramp, aangezien ik nu iedere fase van mijn planning met drie minuten moest aanpassen. De opgegeven reden? Hij vertelde me quasi-juichend dat hij een date had. 'Een date date', hoor ik je al denken? 'Met een echte vrouw, of gewoon weer met zo'n op afstand bestuurbare Japanse gemotoriseerde opblaaspop'?
Vermoedelijk betreft het geen van beide, want hij kon geen details geven omdat zijn vader naast hem liep. Dat wekt het vermoeden dat het ook wel eens amoreus uitstapje met een man kan betreffen. Al is dit misschien mijn afgunst die spreekt.

Zelf heb ik namelijk een kindje dood aan dates (voorheen noemde we het 'uitgaan', maar sinds Sex & The City zijn we allemaal verplicht om de meer cosmopolitische engelse termen te hanteren). In de eerste plaats omdat het vaak lastig is om het 'casual dates' van 'romantic dates' te onderscheiden, met alle vernederende gevolgen van dien. De Britse journalist Toby Young had daar overigens een goede methode voor. Als de dame in kwestie hem vijf minuten voor het afgesproken tijdstip opbelde om met een slecht excuus (,,mijn hamster is verkouden en ik kan geen pet-sitter vinden'') af te zeggen, ging het doorgaans om een romantic date. In alle gevallen waarin de vrouw wel kwam opdagen, ging het om een casual date. Wat in New York neerkomt op een soort sollicatiegesprek met een potentiële partner (in tegenstelling tot in Nederland, waar het vooral een informele vorm van voorspel is).

Helaas is het moeilijk om een soortgelijk model te maken voor het provinciale Tilburg, waar seks vaak voorafgaat aan de eerste date (nou ja, doorgaans bij iedereen behalve mezelf). Ik ga er zelf van uit dat wanneer een vrouw me verwachtingsvol aankijkt bij de komst van de rekening (,,Ok Tom. Jij had de tomatensoep met soepstengel, ik had de kreeft, champagne en de deluxe Ceasar Salade. Hihihi.. wat ben je toch een gentleman''), om vervolgens via het toiletraampje het restaurant te verlaten en met één of andere Brad Pitt lookalike de kroeg in te duiken - het ging om een casual date. Toby heeft dit probleem niet. Hij ís de Brad Pitt lookalike. Tenminste, als hij dat struik-achtige permantje op het dak van schedel laat verwijderen. De rhodondenderon-look is niks voor hem.
Enfin, terug naar mijn Tilburgse relatie-schema. Als mijn 'date' vrijgevig genoeg is om me een zoen op mijn wang te geven voordat ze in de nacht verdwijnt, ging het doorgaans om een romantic date. Op dit soort momenten kan ik me even dokter Siegmund wagen (niet Freud, Volkskrant Siggy). ,,Wat is liefde dokter?'', wil een patiente op een op een gegeven moment van hem weten. ,,Liefde is seks'', weet Siggy. ,,Dus als ik met u naar bed ga is dat liefde?'', vraagt ze. ,,Nee, dat is medelijden'', verzucht de goede dokter.

Mocht je jezelf herkennen in bovenstaand dialoog, dan is er geen reden tot wanhoop. Als we Hollywood mogen geloven lopen players tegenwoordig nogal wat risico's. Neem bevoorbeeld de film Tomcats. Een smooth operator denkt een timide bibliothecaresse in bed te hebben gepraat, maar bungelt even later aan een soort middeleeuws martelapparaat. Als de in leer getooide grootmoeder van de dame in kwestie hem vervolgens met een zweep komt aftuigen betekent dat de nekslag voor de seksdrive van de mannelijke kijkers. Hierbij moeten we ons natuurlijk wel bedenken dat Hollywood vooral dient om de onderdrukte massa's van een gevoel van eigenwaarde te voorzien, door mensen met wie we graag van plaats zouden willen ruilen omlaag te halen. ,,It's good to be a boring, ordinary fuck with a nine to five job, a nagging wife and sadistic kids'', is de boodschap van de doorsnee Hollywood film. America rejoice. Middenklasse en saai worden is het hoogste doel van de immer groeiende status-quo aanbiddende normaliteitssektes, die er overigens niet vies van zijn om hun kinderen bizarre theorieën zoals intelligent design op te dringen. Zelfs normaliteit heeft zijn grenzen.
 
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

26/1 - 'De anus van Utrecht'26/1/2008
Om de één of andere reden komen onze Utrechtse kroegentochten nooit helemaal van de grond. In de zeldzame gevallen waarin we er überhaupt in slagen om de boot van Toby te verlaten, stranden we namelijk onvermijdelijk bij de eerste kroeg die we aandoen. In dit geval de meest linkse tent die ik ooit heb gezien, getuige onder meer de dammende daklozen die de middentafel er continue bezet houden. Wie de tijd neemt om er de huisregels te lezen, komt tot de ontdekking dat rascistische, fascistische, homofobe of seksistische uitspraken je er een enkele trip naar de bodem van het kanaal opleveren. Met je hond de dansvloer op gaan en vlees eten zijn mindere zonden, maar worden naar goede communistische gewoonte toch gewoon bestraft met een nekschot.. mits de barman in een slecht humeur is. Het zal dan ook niemand verbazen dat de kroeg een veilige haven is voor allerlei figuren van twijfelachtig allooi, zoals zwervers, krakers, anti-globalisten en Maria.

Helaas bleek deze bar het slechtste in iedereen boven te brengen. In mijn geval wil dat zeggen dat ik gewoon mezelf bleef, maar Tobias waande zich opeens het vermiste lid van de X-Men en ging me met zijn aansteker te lijf. De ontbrekende stukken huid op mijn hand getuigen van het succes daarvan. Uiteraard sloeg ik terug met een halfvol glas bier dat toevallig binnen handbereik was, hetgeen culmineerde in een wedstrijd bier gooien die zijn gelijke niet kent. En dat zeg ik niet alleen omdat ik het woord 'culmineren' wil gebruiken. Fred wist zijn negatieve energie gelukkig op één van de stamgasten te richten, en na de gebruikelijke (inmiddels bijna plichtsmatige) discussies met Maria over de Europese Unie (die doorgaans een hoog welles/nietes gehalte hebben) bleef hij de arme man gedurende de rest van de nacht bestoken met een selectie van verhalen uit zijn befaamde bullshit-reportoir. Of zijn beruchte treinreis naar de Veluwe ter sprake is gekomen weet ik niet, maar het verplichte Don Quichot verhaal is wel uitgebreid besproken. Zijn gesprekspartner bleef minzaam glimlachen en knikken, zolang Fred er bier in bleef gieten. Als een soort eenarmige bandiet dus. Het blijft je verslaving voeden, zolang je er geld aan uitgeeft.   

Na ons verblijf in wat ik slechts kan beschrijven als 'de anus van Utrecht', kreeg ik bij terugkeer naar de boot (die ik afwisselend 'De Adelaar', 'De Vuist des Lichts' en 'die kutboot' noem), kreeg ik zelf ook nog de kans om mijn stempel op de avond te drukken. Onder het genot van nog meer bier, konden we ons vergapen aan het werk van mijn grote voorbeeld: Jason Voorhees. Uiteraard kon ik de verleiding niet weerstaan om Tobias de volgende ochtend wakker te bellen (hij lag in zijn private bedroom, wij in het ruim met de andere zeeschuimers) met de boodschap dat we roomservice wilden (''De service is waardeloos, ik heb nog geen menukaart gezien''). 
Ondertussen struikelde ik een paar keer bijna over mijn attributen. Licht bepakt naar Tobias gaan is namelijk geen optie. Zo sleep ik iedere keer plichtsmatig een plank mee naar de boot, in de hoop dat ik er iemand vanaf kan laten lopen. Ook probeer ik hem aan zijn verstand te brengen dat er ten aller tijden een megafoon op het dek zou moeten liggen, om passerende schepen te bestoken met klassieke uitspraken als 'schip ahoy', 'wie wil er mee met de berenboot?' en 'hoofden omlaag, we gaan enteren'. Ah, wat is het leven op het ruime sop toch romantisch.  
1 Comments | Post Comment | Permanent Link

25/1 - 'Return of the Journalist'26/1/2008
,,Maak jullie vooral geen zorgen, jullie mogen me ook in de vroege uurtjes over alles bellen'', besluit mijn bazin de eerste vergadering van de jongste lichting nachtredacteuren van een niet nader te noemen medium. ,,Als we problemen hebben met de koffieautomaat?'', informeer ik gretig. Ze lacht minzaam. ,,Dan bijt ik je kop eraf.''
Ik twijfel er niet aan dat ze het meent. Vrienden maken onder collega's is bij dit medium nooit mijn sterkste kant geweest. ,,Ah, hier doen jullie het betere vertaalwerk'', waren mijn eerste woorden toen ik er tijdens mijn stage de afdeling Buitenland binnenliep. De helft van de aanwezige redacteuren wierp me haatdragende blikken toe, de andere helft maakte aanstalten om me met delen van het meubilair te lijf te gaan. Toch kon ik het donderdag niet nalaten om tegen het einde van de meeting het laatste woord te claimen. ,,Eh, ik heb begrepen dat er een nieuwe dresscode is voor nachtredacteuren'', zei ik zo onschuldig mogelijk. Er werden een paar niet-begrijpende blikken mijn kant op gestuurd. ,,Ik heb zelfs een voorbeeldfoto'', grijnsde ik - terwijl ik een foto van Simon in zijn dracula-outfit tevoorschijn tover. Gegniffel alom.

Ik beperk me trouwens niet tot het op de zenuwen werken van mijn medemens. Zelf erger ik me ook aan van alles. Nummer één op mijn lijst van zaken die me de wil om te leven doen verliezen, is de sitcom van die vermaledijde Wayans Brothers. Een 'komedie' die ongeveer even grappig is als de holocaust, en minstens even pijnlijk als onverdoofde vrouwenbesnijdenis. Los van de erbarmelijke acteerprestaties en de aan rascisme grenzende stereotypen waar de makers mee weglopen, zijn het vooral de bijrollen die je doen wensen dat iemand een bom op Hollywood gooit. Zo is de vader van het tweetal een incontinente, seniele gek die alle senioren een slechte naam geeft. Daarnaast is er nog een agent(e?) waarvan het geslacht vooralsnog onduidelijk is. Maar zelfs al zou iemand met zekerheid kunnen vaststellen dat het hier een vrouw betreft, dan nog zou de gemiddelde man zich liever rectaal laten nemen door Bokito, dan dat hij met deze shemale het bed in duikt.
Persoonlijk ben ik een liefhebber van alles wat slecht en smakeloos is, maar zelfs mijn irritatiegrens is dertig seconden na aanvang van de episode al overschreden. Dan maken de broers duidelijk waarom ze niet voor een zangcarriere hebben gekozen. ''We're brothers. We're happy and we're brothers and we're black'', blaten de broers terwijl ze met gigantische afropruiken op, en clownschoenen aan, arm en in arm van een trap af huppelen. ,,Give me a hug'', besluiten ze. De gemiddelde kijker blijft dit overigens bespaard. Die staat allang met een strop om zijn nek op een kruk.

Een andere bron van terugkerende ergenissen bestaat uit het gedrag van senioren in het openbaar vervoer. Zit ik na een dag lang hard werken (of vaker: een nacht lang stevig doordrinken) vol zelfmedelijden van de rust te genieten in een stiltecoupé; strijkt er een kudde kakelende bejaarden naast me neer. Kennelijk menen ze dat ze zich door hun senioriteit alles kunnen permiteren. Alsof levenservaring je boven de wet (lees: de slecht gehandhaafde huisregels van de NS) plaatst. Als een treinende tiener zijn voeten op de stoel tegenover zich plaatst, krijgt hij een boete. Aantal slachtoffers: de persoon die niet op de stoel voor hem/haar kon gaan zitten. Als een door de rimpelmaffia samengesteld strijkorkest neerdaalt op 'mijn' stiltecoupe, halen de doorgaans medogeloze kaartjesknippers daar echter hun schouders voor op. Aantal slachtoffers: de hele coupé (minus de bejaarden, die hun gehoorapparaten kunnen uitzetten) - en belangrijker nog: mezelf!. Rechtvaardigheid is dood.  

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Hanging in the Hood (part 2): Exodus of the Funnyman26/11/2007

,,En waar heeft een politie-inspecteur precies onze milieu-rapporten voor nodig?'', vraag ik aan de dame in uniform die met gepaste verbijstering ons kantoor gade slaat. Ik heb mijn werkruimte liefkozend 'de kledingkast' genoemd. Het gebruiken van die term brengt meestal geen gelach met zich mee, maar vooral blikken vol medeleven, en af en toe een knikje. Deze geuniformeerde she-cartman is geen uitzondering, al is ze wel uitzonderlijk vriendelijk. ,,Ik ben nog in opleiding'', vertelt ze, terwijl ze één van onze verslagen doorneemt. ,,En we moeten werkstukken maken over milieu. Eh, kan ik dit hier ergens kopieëren?'', vraagt ze, terwijl ze knikt in de richting van ons kopieërapparaat. ,,Die is helaas kapot'', weet ik haar te vertellen. ,,Sterker nog, er bevinden zich ongeveer vier van dit soort apparaten op deze verdieping (volgens mij de hoogste concentratie in de binnenstad), en daarvan werkt er één. Soms.'' Ze knikt, en geeft aan dat ze even bij de buren (die fatcats met hun luxe kantoor) gaat informeren. ,,Hey, als die patsers niet behulpzaam zijn kunt u ze altijd op de bon slingeren voor het beledigen van een ambtenaar in functie'', roep ik haar na. Ze lacht, maar Renata werpt me een dodelijke blik toe. ,,Je bent niet grappig'', gromt ze. Ze heeft zelf een paar maanden op de politieacademie gezeten, en heeft dus een heilig respect for the boys in blue.

,,Oh, ik weet het niet.'', grijns ik. ,,Ik kan zelf altijd redelijk hard lachen om mijn eigen grappen.'' Na een kort stilte-moment voeg ik daar nog een 'hehehe' aan toe. ,,The Funnyman..'', fluistert een spottende stem in mijn achterhoofd.

 ,,Maikel, shut up.'' 

 

Enfin, terug naar 'de hood'. Of in dit geval, het internet-cafe. Het is maandagmiddag, op het einde van de middag. Een iets te mollige dertiger zit als in een trance naar zijn beeldscherm te kijken. In zijn trillende linkerhand spot ik een smeulende sigaret. Zijn rechterhand is door zijn rug aan het zicht onttrokken. Over zijn schouder vang ik een glimps op van de HP (niet het computermerk) die hij zwetend als een otter gade slaat. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het lichaamsvocht (nee, niet dát lichaamsvocht) in dunne straaltjes over zijn behaarde gezicht loopt. De meeste mensen komen hier om te gamen, maar deze man speelt slechts met zijn eigen joystick. Niets op tegen natuurlijk, ware hij niet dat hij zijn zoontje heeft meegenomen. Het (ongeveer tienjarige) mannetje lijkt goed te begrijpen dat hij niet bij papa over de schouders mee mag kijken, en hangt daarom lusteloos onderuit in één van de vieze plastic stoeltjes die deze onzalige gewelven vullen.

 

Nee, er valt altijd wel iets te zien in 'The Hood'. Of het nu de supermarkt-manager is die het aan de stok heeft met de vaste wanbetalers (,,Voor de zoveelste keer. Niets op de pof''), of de aannemers die tegen het kantoor van de goede doktor urineren, saai is het hier nooit. Als ik Renata mag ik geloven kan ik ook spoken rekenen tot de lokale toeristische attracties. Ik heb ze tot dusver nog niet gezien, al dacht ik in de nacht van zaterdag op zondag toch echt even dat het raak was. Het was ongeveer half twee in de ochtend, toen ik de stem voor het eerst hoorde.

,,Tooooooooom''

De stem leek van ver te komen. Niet in het minst omdat ik me in de nogal oncomfortabele limbo tussen slaap en slaperig bevond. Ik wist dat ik half wakker was (de lack of comfort hielp daarbij), maar was niet bij machte om daar meer aan te doen dan af en toe aan het laken te trekken.

,,Toooooooooooom''

Een succubus die mijn naam roept? De stem klonk zwoel genoeg, maar je weet natuurlijk maar nooit. Een populair sub-genre van de Classic American Comedy gaat over de avonturen van telefonistes die over een uitzonderlijk aangename stem en ongeveer 180 kilo beschikken. Als ik dan toch moet worden meegesleept naar de hell, laat het dan zijn door een vrouw met meer allure dan goed gevormde stembanden.

,,Tooooooooooom, verdomme!''


Eh? Dat is nogal een pro-actieve demon. En die stem klinkt wel erg bekend. Ik sper mijn ogen wijd open. Big mistake, want de lampen branden kennelijk nog en beginnen een offensief tegen mijn netvlies. Mijn ogen tot spleetjes knijpend draai ik me om. Ik lig achterstevoren in bed, met een boek en mijn linkerarm onder mijn hoofd gevouwen. De bloedcirculatie is al enige tijd gestopt, en terwijl ik in hoog tempo mijn voorarm masseer, waggel ik naar het raam. Uiteraard is er (buiten de duisternis en  het dak), weinig te zien. Het geroep is inmiddels ook opgehouden. Ik besluit wat kleren aan te trekken en polshoogte te gaan nemen. Inmiddels hebben vrijwel alle lampen in huis het begeven, dus ik baan me op de tast een weg naar beneden. Op tafel ligt een stel sleutels. Onmiddelijk krijg ik zin om weer naar bed te gaan (mysterie solved, we can all go home..), maar dat zou wel erg flauw zijn. Eén van mijn huisgenotes leunt inderdaad tegen het hekwerk voor de voordeur aan. De aanvankelijke paniek onverwonnen en nu alweer gezellig telefonisch kletsend met een vriendin. ,,Super bedankt´´, roept ze joviaal terwijl ze me bijna onder de voet loopt. Terwijl ik inwendig de soundtrack van de X-files neurie, slenter ik terug naar mijn kamer. Had ik Renata toch bijna gelijk moeten geven. ,,And she would have gotten away with it if it wasn´t for those damn kids.´´
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Welcome to the Jungle (part 1)14/11/2007

14 november - Bij hoge uitzondering treffen we onze held een keer niet tijdens het uitwerken van allerhande snode en megalomane plannen, maar vinden we hem thans op vele honderden kilometers van vrijwel iedere vorm van menselijke beschaving. In een klein beekje in het hart van het tropische regenwoud zit hij tussen de vissen het jongste boek van anti-journalist Toby Young te lezen. ,,Ah, nirvana'', klinkt het als de vissen tussen zijn benen doorschieten. Het is een moment dat door geen macht op aarde te verpesten is.

 

,,Verdomme. Mien zwembroek is van mien reet gezakt'', klinkt het opeens. Ik werp een blik over mijn schouder. De kettingrokende Nederlanders die ietswat onwennig hebben plaatsgenomen in het stroompje aan de andere krant van de rots, hebben het kennelijk onmiddelijk aan de stok gekregen met de elementen. Dit perfecte stukje aarde moet ik namelijk helaas delen met een ploeg norse medelandgenoten. ,,He.. die visjes bijten'', concludeert een derde persoon. Ik grijns. ,,Je had het premium-premium-arrangement moeten nemen. Dan gaat de gids als eerste het water in, met een stuk vlees om zijn been gebonden om de vissen weg te lokken.'' De helft van de groep lacht alsof er geen morgen is, terwijl de andere helft me aankijkt alsof ik zojuist een pleidooi heb gehouden voor het herinvoeren van de apartheid. Zelfs in the middle of nowhere slaag ik er kennelijk in om spannende nieuwe vijanden te maken. Ik besluit een poging tot netwerken te doen en loop richting de groep. Op het moment dat ik voet zet in de onschuldig oogende stroomversnelling verlies ik echter onmiddelijk mijn evenwicht, en rol ik spartelend van de kleine waterval af. Eenmaal op de grond begint de ellende pas echt, wanneer ik moet concluderen dat er onder het wateropvlakke allerlei scherpe rotsen schuilgaan. Tegen de tijd dat ik weer op mijn benen sta ben ik zo beurs als een banaan in een botsauto.

 

Als we even later plaatsnemen in de motorboot zit iedereen onmiddelijk kaarsrecht overeind. Dit is tenslotte het hart van het regenwoud en we gaan vast allerlei spannende diersoorten spotten. Een uur later zitten alleen de meest fervente natuurliefhebbers nog overeind. De rest probeert kreunend te vergeten dat de temperatuur tot martelende hoogtes is opgelopen en dat er nagenoeg niets te zien is. In de plantengroei die we tegenkomen zit ongeveer evenveel variatie als in het culinaire reportoir van Maikel (hm, Kip Madras, Kip Madras, en..)  en het wild is kennelijk ondergedoken bij het horen van het gebrul van onze Duitse motor. ,,Uhm, dit is de droge periode'', vertelt onze gids, die de boot laat stoppen voor ieder passerend insect. Het blijkt dat alles wat groter is dan mijn ringvinger enige tijd geleden de benen heeft genomen, terwijl de invasie van ongedierte zojuist is begonnen. De enige persoon die het prima naar zijn zin lijkt te hebben ben ik. Voorzien van water en het nieuwste, dolkomische literaire gedrocht van Toby Young hoef ik slechts sporadisch aandacht te schenken aan wat er om me heen te zien is. 

 

De volgende dag blijkt dat mijn familie weer eens blijk heeft gegeven van een gedegen inzicht in de wijze waarop dit soort resorts worden gerund. ,,Geen zorgen'', zegt mijn vader terwijl hij me joviaal op de schouders klopt. ,,Ik heb de custom-package genomen.'' Dat wil zeggen dat we geen vorkje hoeven mee te prikken met de aanwezige massatoeristen, en dat ik niet hoef te tekenen voor het plunderen van de mini-bar. En boven alles: dat we niet hoeven deel te nemen aan die afgrijzelijke centre-parcs achtige groepsactiviteiten. (niet dat ik iets heb tegen de groep, maar sommige landgenoten zouden aangenamer gezelschap zijn als ze een volumeknop hadden gehad). Hoe fijn dat is blijkt de volgende dag, als we met twee gidsen in ons kielzog koers zetten naar een rustige kreek. Na een lange vol ontspannend doch smaakvol vertier, hervatten we in een staat van 'zen' de terugreis.

 

Eenmaal terug in het resort loop ik mr. 'afgezakte zwembroek' (een reus van een man) tegen het lijf. In tegenstelling tot gisteren ziet hij er nu lijkbleek uit. ,,Hoe was de wandeling?'', informeer ik. Hij kijkt me aan, en gedurende een kort moment weet ik zeker dat hij in huilen uit gaat barsten. ,,Het was vreselijk'', fluistert hij. ,,Ze zeiden dat het twee uur zou duren, maar alleen over de heenweg hebben we al vijf uur gedaan. En toen we eindelijk op de top van de berg waren bleek er niets te zien te zijn.''

Niet zonder leedvermaak visualiseer ik hoe het cohort zwetende, kettingrokende en nogal zwaarlijvige hollanders al kreunend een poging doet om de top te bereiken. Om aldaar te concluderen dat er niets te zien is, omdat de begroeing te dicht is. Typische kwestie van door de bomen het bos niet meer zien. Mwuhahaha.

,,He, wat sneu voor je. Volgende keer beter'', huichel ik met een stalen gezicht.

 

De volgende keer, in 'Welcome to the Jungle' - Een onvermijdelijke groepsactiviteit eindigt in een drama als het weer omslaat en het bier op blijkt te zijn. Oh, en er zijn ook nog anaconda's, kaaimannen, killer-bees en pirania's. Daarnaast maak ik nog melding van de belachelijke verhouding tussen personeel en gasten.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Fijn in de trein?31/10/2007

31 oktober - Renata wist me vandaag weer te verrassen. Ze dook vanochtend een half uur te laat op met een stel mysterieuze doosjes. Bleek dat ze friet en chickenburgers voor ons had meegenomen. ,,Surprise'', riep ze vol trots. Natuurlijk wilde ik niet laten merken dat ik net een flink ontbijt achter de kiezen had. ,,Goh..eh.. wow, friet en een burger. Om.. half .. negen .. 's ochtends. En hee.. Coca Cola..'', sputterde ik. Die burger was trouwens heerlijk, al was de timing ietswat ongelukkig. Tijdens deze onverwachtse bonusronde besprak ik mijn jongste ethische probleem met haar.  Ondergetekende mag de koloniale tijd dan niet hebben meegemaakt, maar vanochtend kwam het verleden toch even bij me spoken. De 'Bosnegers' zijn één van de vele bevolkingsgroepen die ik binnen mijn redactie wil hebben (al was het alleen maar zodat ik het woord 'pluriformiteit' in mijn persbericht kan gebruikenDe vraag is natuurlijk of ik ze als Nederlander ook als 'neger' mag aanspreken, of is dit recht voorbehouden aan Surinamers?

 

Navraag bij deze Creoolse collega leverde helaas weinig op. ,,Ik weet dat 'nigger' voor een blanke in elk geval taboe is'', wist ze me nog wel te vertellen. Mocht ik bovendien zelfmoordneigingen krijgen, dan moest ik vooral een hindoe met 'coolie' ('koelie'?) aanspreken. De kans is dus groot dat ik ook na het gebruiken van de vertaling van 'The N-word' ook oog in oog kom te staan met een boze meute. Het doet me denken aan een gesprek dat ik (tot afschuw van onze medepassagiers) ongeveer een jaar geleden had met Lieke, terwijl we in de trein naar Tilburg zaten. Ter context: het was verder muisstil. Iedereen zat te lezen of naar muziek te luisteren.

 

Zij: (luidruchtig),,..dus die neger kwam..''

Ik: (na een voorzichte blik op onze allochtone medepassagiers),,Uhm.. je kan het woord 'neger' niet meer gebruiken. Dat is discriminatie.''

Zij: ,,Uhm.. ok. Zwarte?''

Ik: ,,Nee, absoluut niet. Straks denkt iedereen nog dat je een rechts-extremist bent.''

Zij: ,,En wat mag ik dan 'wel' zeggen?

Ik: ,,Hm.. kleurling? Nee, dat is een grensgeval, maar ik zou het zekere voor het onzekere nemen.''

Zij: ,,...''

Ik: (Na een ruime denkpauze) ,,Getint misschien?''

 

Toegeven, naderhand voelde ik me walgelijk politiek correct. En waarom heb ik dit soort gesprekken altijd in de trein? Vroeger treinde ik wekelijks met G., die me altijd in geuren en kleuren vertelde over haar spannende en glamoreuze leven als amateur-drugsrunner (,,Marijuana-toffees, moet je proberen man!''). Uiteraard snoeihard in overvolle treinen (waar op dat uur van de ochtend gelukkig de meeste mensen nog half lagen te slapen). Toch weet je dat veel passagiers vol leedvermaak of walging zitten mee te luisteren. Als mensen een slecht humeur hebben, willen ze zelfs nog wel eens ingrijpen. Het volgende voorbeeld vond ergens tussen het eerste en het derde jaar van mijn studie plaats op hoogte van Utrecht.

 

Studente: (op haar mobiele telefoon) ,,Wat? Ja, is goed. He.. wil je weten wat ik dit weekend ga doen?''

Norse vijftiger (aan de andere kant van het treinstel): ,,Nee, dat willen we niet weten! Hou alsjeblieft je mond.''

(Vanuit een paar hoeken klinkt applaus)

Studente: ,,Nou ja zeg..''

 

En, op Utrecht Centraal:

 

-(Trein loopt langzaam vol - een vrouw van eind veertig/begin vijftig loopt langs de lege plaatsen aan het begin van de coupe, om vervolgens te concluderen dat de rest van de stoelen al bezet zijn. Vervolgens loopt ze terug naar de eerste rij, waar net een dertiger op de laatste vrije plek gaat zitten)

Vrouw: ,,Jongeman, ik zag die plek eerder dan jij. Sta even voor me op.''

Man: ,,Sorry?''

Vrouw: (van deze speech staan de details me niet meer bij, maar er bleek wel uit dat ze niet helemaal helder van geest was)

Man: ,,Sorry hoor mevrouw, ik wil best voor u opstaan, maar dan moet u wel even normaal tegen me doen.''

Vrouw: ,,Nou.. nou..! Als Pim nog in leven was, dan had u dit nooit durven zeggen!

(gedempt gegniffel van de rijen voor me)

Ik: (tegen een mede-passagier): ,,Dit moet misschien maar eens overstappen op de-caff.''

Hij: ,,Misschien dat ze haar pilletje nog moet slikken.''

 

En, in het kader van de actieve deelname van passagiers in andermans conversaties:

 

(In de trein van Utrecht naar Alkmaar)

Ik: (tegen Tjerk, die ik in Utrecht tegen was gekomen) ,,Er zijn weinig partijen waar ik onder geen enkele omstandigheid op zou stemmen. Wel, behalve de SP natuurlijk. Wat een stelletje walgelijke populisten.''

Hij: (knikt naar iets buiten mijn gezichtsveld)

Zware basstem: ,,Wat heb jij tegen de SP?!''

 

Ik draai me half om en zie dat er een gigantische punker achter me staat.

 

Ik: ,,Eh, ze zijn populistisch?''

Punker: ,,Oh ja, noem daar eens één voorbeeld van?!''

 

Als je de dood in de ogen kijkt laat je geheugen je uiteraard in de steek. Gelukkig kan ik onder die omstandigheden terugvallen op mijn diepste instincten.

 

Ik: ,,De Europese Grondwet.''

(Diepe stilte)

Punker: ,,Tja, daar heb je eigenlijk wel een punt. Sorry hé.''

 

De NS. Converseer op eigen risico.

2 Comments | Post Comment | Permanent Link

Page 1 of 2
Last Page | Next Page